Decomposing me

Την ιδέα πίσω από αυτή την ανάρτηση την δανείστηκα από ένα άλλο blog...27 ζουμερές ερωτήσεις...27 ανούσιες απαντήσεις...

1. Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;

Να μην μένω στάσιμος...

2. Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;

Προς το παρόν το ξυπνητήρι. Θα προτιμούσα ένα φιλί...

3. Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;

Χθες το μεσημέρι βλέποντας τον τίτλο από ένα 'πικάντικο' spam mail (πραγματικά, είναι ευρηματικοί οι τύποι που τα γράφουν)...

4. Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;

Η αναλυτικότητα...

5. Το βασικό ελάττωμά σας;

Ώρες-ώρες είμαι αναβλητικός...

6. Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;

Σε αυτά που είναι αναστρέψιμα και δεν βλάπτουν την εμπιστοσύνη μου σε πρόσωπα και καταστάσεις...

7. Ποιοι είναι οι ήρωες σας σήμερα;

Οι αντί-ήρωες. Αυτοί που δεν θέλουν τα φώτα της δημοσιότητας και τα στεφάνια ελιάς...

8. Το αγαπημένο σας ταξίδι;

Περπάτημα από τα Εξάρχεια ως το σπίτι μου...

9. Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;

William Gibson...Ηλεκτρόδια, νέον, Ono-Sendai και cowboys του διαδικτύου...

10. Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;

Την ντομπροσύνη...

11. …και σε μια γυναίκα;

Την ευθύτητα...

12. Ο αγαπημένος σας συνθέτης;

Ο Jimi Hendrix. Ψυχεδέλεια, χρωματική κίνηση, blues, καινοτομία που ακόμη και τώρα είναι αξεπέραστη...

13. Το βιβλίο που σας σημάδεψε;

Neuromancer του William Gibson (http://en.wikipedia.org/wiki/Neuromancer). Η επινόηση του cyberpunk, η ιδέα πίσω από το Matrix, ένα ταξίδι βαφτισμένο στο χρώμιο...

14. Η ταινία που σας σημάδεψε;

The Fountain του Aronofsky (http://www.cine.gr/film.asp?id=708040&page=4)

15. Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;

O Boris Vallejo...(http://vallejo.ural.net/)

16. Το αγαπημένο σας χρώμα;

Titanium Grey...

17. Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;

Που δεν το έχω βάλει ακόμη κάτω...

18. Το αγαπημένο σας ποτό;

Southern Comfort on-the-rocks...(a fruit, spice, and whiskey flavored liqueur)

19. Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;

Για τα πράγματα που δε λέω, όταν πρέπει...

20. Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ’ όλα;

Τον εγωισμό που δεν έχει λόγο ύπαρξης...

21. Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;

Τα 'χάδια' στην κιθάρα μου...

22. Ο μεγαλύτερος φόβος σας;

Ότι κάποια μέρα θα πάψω να είμαι δημιουργικός...

23. Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;

Όταν αυτό θα είναι ανώδυνο ή ασήμαντο...

24. Ποιο είναι το μότο σας;

Bring chaos...You can!

25. Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;

Στον ύπνο μου...(ok, διάλεξα το πιο ανώδυνο)

26. Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;

Να μου απαντήσει στην ερώτηση, γιατί έβαλε τόσο χαμηλά το 'μήλο'...

27. Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;

Purple haze all in my brain
Lately things just dont seem the same
Actin funny, but I dont know why
'scuse me while I kiss the sky
Purple haze all around
Dont know if Im comin up or down
Am I happy or in misery?
What ever it is, that girl put a spell on me
Help me...

Hear My Train Α Comin'....

Σε όλες τις φάσεις του 'δρομολογίου' που ονομάζουμε ζωή έχουμε δίπλα μας συνταξιδιώτες αφοσιωμένους, αλλά και απλούς συνοδοιπόρους που τυχαίνει να βρίσκονται στην ίδια ρότα μ' εμάς εκείνη τη στιγμή. Άνθρωποι που αρκεί μόνο η παρουσία τους δίπλα σου για να νιώσεις ότι δεν είσαι μόνος. Χωρίς αποδεικτικά στοιχεία και όμορφα, αεράτα λόγια. Άτομα που τα βλέπεις αναλώσιμα και δεν έχουν να σου δώσουν κάτι ακόμη και αν προσπαθήσεις να τα πλησιάσεις.

Όπως με όλα τα ταξίδια, έτσι και σ' αυτό γίνονται οι απαραίτητες 'στάσεις'. Κόσμος έρχεται και κόσμος φεύγει. Το 'βαγόνι' αδειάζει και γεμίζει με ρυθμό ακανόνιστο. Εσύ απλά κάθεσαι αναπαυτικά στο κάθισμα που κοιτά το παράθυρο και αναρωτιέσαι ποιος θα κάτσει δίπλα σου μέχρι την επόμενη στάση.

Αναρωτιέσαι αν θα σταθεί κάποιος δίπλα σου. Αναρωτιέσαι αν η διάδοχη κατάσταση θα γεμίσει με τρόπο ουσιαστικό τον χρόνο μέχρι τον επόμενο σταθμό. Η σκέψη τρέχει παρέα με την φαντασία και εσύ αρχίζεις να νιώθεις την γνώριμη επιτάχυνση από την επανεκκίνηση του ταξιδιού...

Υ.Γ. : Αφιερωμένο στο φιλαράκι που αλλάζει λημέρια, αλλά όχι 'γειτονιά'...

"Well, I wait around the train station
Waitin' for that train
Waitin' for the train, yeah
Take me home, yeah
From this lonesome place
Well, now a while lotta people put me down a lotta changes..."

Jimi Hendrix - Hear My Train A Comin'

http://www.youtube.com/watch?v=wCQBbgb_Lvo

Πάει ο παλιός ο χρόνος...

...ας γιορτάσουμε παιδιά! Αυτές τις μέρες λοιπόν, κάνω τον ετήσιο απολογισμό σχετικά με ότι κατάφερα στα 'χωράφια' που κινούμαι. Με βάζω κάτω και ψαχουλεύω επίμονα τα ντουλαπάκια με τις αναμνήσεις που έχουν πάνω τους την ετικέτα '2008'.

Κοιτώ όλα αυτά που ήθελα από εμένα, αυτά που κατάφερα, αυτά που απέτυχα και τα όσα μου στέρησα. Τα λάθη μου ήταν αρκετά, οπότε για όσα με τανύζουν δεν αρκούν οι δικαιολογίες ότι το έτος ήταν δίσεκτο, ότι με μάτιασαν κτλ. Ελπίζω και θέλω να έμαθα κάτι αυτές τις 365 ημέρες, έτσι ώστε να μην 'σκοντάψω στα ίδια σκαλοπάτια'.

Όπως και να έχει, η μάχη μαίνεται, η σελίδα γυρίζει, αλλά εμείς τραβάμε μπροστά, με οδηγό την θέληση και προστάτη την εμπειρία. Εύχομαι σε όλους για το νέος έτος υγεία, διαύγεια και υπομονή.

Έτος δις-χιλιοστό και ένατο καλώς ήρθες...

Η μοναξιά του δύτη

Πάει καιρός που βυθίζομαι στον "γκρίζο ωκεανό" των σκέψεων. Κάθε φορά στοχεύω να φτάσω όσο βαθύτερα γίνεται για να δω τις αντοχές μου και να απολέσω για λίγο την καθημερινότητα της επιφάνειας. "Όριο δεν υπάρχει.." μου έχει πει ένας φίλος. Έτσι στοχεύω προς τη δική μου προσωπική "άβυσσο", όπου όλων των ειδών "ακτίνες φωτός" απαρνούνται να επισκεφθούν.

Στην πορεία μου προς τα χαμηλότερα στρώματα, συναντώ κι άλλους "δύτες". Όσες φορές έχω προσπαθήσει να επικοινωνήσω με κάποιους από τους συνοδοιπόρους, έχω αποτύχει πανηγυρικά. Κανείς δεν ακούει και όλοι μαζί κινούμαστε με αργό, υπνωτικό ρυθμό με παρέα την μοναξιά και στόχο τον "πυθμένα".

Ο καθένας για τον εαυτό σ' εκείνο το χρονικό κλάσμα. Μόνος σου καταδύεσαι και με τη δική σου θέληση αναδύεσαι. Όμως, κανείς δεν πρόκειται να σου πει ότι έμεινες πολύ εκεί κάτω για να γλυτώσεις την ασφυξία. Κανείς δεν θα σου πει ότι το "σκάφος" εκεί ψηλά βυθίζεται για να αναδυθείς και να παλέψεις με το επερχόμενο ναυάγιο.

Αυτός ο φόβος σε γλυτώνει από τα χειρότερα και έτσι αποφασίζεις σιγά-σιγά να διακόψεις την κάθοδο και να επιστρέψεις εκεί απ' όπου ξεκίνησες για να συνεχίσεις την οριζόντια πορεία πάνω στο χρονικό μονοπάτι.

Υ.Γ. : Αφιερωμένο σε δύο φίλους που ακολουθούν παρόμοιο ατραπό...

Forsaken lover

Τελικά τι είναι πιστό σε εμάς για περισσότερο καιρό από τον γενικό μέσο όρο; Τι μας ικανοποιεί ισόποσα όποτε ανατρέξουμε στην 'αγκαλιά' του; Τι δε θα μας γυρίσει την πλάτη στα καλά καθούμενα, επειδή μας βαρέθηκε; Όσο περνά ο καιρός τείνω να πιστεύω μόνο στις 'υλικές αγαπημένες', μιας και όλες οι υπόλοιπες έχουν ημερομηνία λήξης και μάλιστα αρκετά σύντομο.

Τουλάχιστον, οι 'υλικές ερωμένες' έχουν σταθερή συμπεριφορά απέναντι σου. Δεν έχουν παράλογες απαιτήσεις. Δεν σου ασκούν ψυχολογική βία. Δεν σε κάνουν να αναρωτιέσαι πως είναι δυνατόν να συμπεριφέρθηκες με τρόπο πρωτόγνωρο. Δεν σε πουλάνε τόσο εύκολα. Δεν έχουν φωλιασμένο στα κύτταρα τους τον ωφελιμιστικό τρόπο λειτουργίας. Δεν σε ωθούν να κάνεις άνω-κάτω το μυαλό σου μια φορά τον μήνα (στην καλύτερη των περιπτώσεων). Κάθε φορά σου δίνουν και κάτι το διαφορετικό και είναι αποκλειστικά δική σου ευθύνη η ανάδραση που θα λάβεις.

Το μόνο που ζητούν είναι μερίδιο από τον χρόνου σου. Αν τους τον δώσεις είναι σίγουρο ότι θα λάβεις και την αντίστοιχη ανταμοιβή. Η δικιά μου 'παραμελημένη αγαπημένη' με γυροφέρνει κοντά στα δέκα χρόνια, στα οποία ασχολήθηκα μαζί της περιστασιακά και ίσως λίγο άκομψα. Τελικώς, αποφάσισα να υποκύψω στις προσταγές της και να επισημοποιήσω τον δεσμό μου μαζί της. Ίσως να έπρεπε να το είχα κάνει νωρίτερα, μιας και στην κιθάρα μου βλέπω το μοναδικό πραγματικό δεύτερο μισό μου.

"Forsaken
I have come for you tonight
Awaken
Look in my eyes
And take my hand
Give yourself up to me

I waited painfully for not to fall again
Trying to silence the fear within me
Out of the nightly mist
I felt a stinging kiss
And saw a crimson stain on her lips "

Dream Theater - Forsaken

A friend in need is a friend indeed

Τον τελευταίο 1 1/2 μήνα έχω κάνει μια νέα φίλη. Γι' αυτό το λόγο και δεν έχω βρει τον απαραίτητο χρόνο για νέες αναζητήσεις που οδηγούν στην αποτύπωση δια μέσου αυτού του blog. Η φίλη αυτή λοιπόν είναι αρκετά επίμονη, έχει απαιτήσεις, διεκδικεί πράγματα από εμένα και απέχει ελάχιστα από το να περάσει την λεπτή γραμμή που θα την καθορίσει ως επίσημη αγαπημένη ή "ερωμένη" μου αν θέλετε.

Με βλέπει οχτώ ώρες καθημερινά αλλά συνήθως αυτό δεν της αρκεί. Με χρειάζεται περισσότερο χρόνο όπως αξιώνει απροκάλυπτα. Τώρα με καλεί και σε ακατάλληλες ώρες, το Σάββατο και όποτε με έχει ανάγκη. Εγώ, έχω υποκύψει δίχως πολλές αντιστάσεις και ομολογώ ότι μέχρι τώρα δεν με έχει απογοητεύσει αυτή η νέα συναναστροφή. Ο μόνος μου φόβος είναι ότι μπορεί να αφομοιώσει ένα κομμάτι του χαρακτήρα μου και μου στερήσει τον πολύτιμο ελεύθερο χρόνο μακριά από σκοτούρες και δεσμεύσεις. Αναμενόμενο αυτό, αλλά η κάθε συναναστροφή έχει και το τίμημα της.

Τώρα που το καλοσκέφτομαι βέβαια, η δουλειά μου είναι το μόνο θηλυκό με το οποίο έχω γίνει πραγματικά φίλος. Το αν θα παραμείνουμε μόνο φίλοι, είναι ένα πολύ καλό ερώτημα...

"A friend in need's a friend indeed,
A friend with weed is better
A friend with breasts and all the rest,
A friend who's dressed in leather.
A friend who'll tease is better"

Placebo - A friend in need

Under A Glass Moon

Γράφω και πάλι μετά από μέρες. Όχι επειδή δεν είχα χρόνο να σκεφτώ και να αποτυπώσω τα περιεχόμενα του κουρασμένου μου μυαλού, αλλά επειδή ήταν μέρες περισυλλογής για όσα με περιτριγυρίζουν και εγώ έχω ακόμη ελπίδα (η οποία πεθαίνει πάντα φίλε Ζάχο).

Ακατάλληλη μέρα διάλεξα να γράψω, μιας και το κλίμα διακοπών με οδηγεί άκοπα έξω από το μονοπάτι σκέψεων που έχω "ανοίξει". Τελικώς αγαπητά αγόρια και κορίτσια, η ζωή είναι μια παράσταση που επαναλαμβάνεται από τη στιγμή που πατάς στο σχολείο, που περνάς την πόρτα του πανεπιστημίου και που αποκτάς το προσωπικό σου "πλεούμενο" (βλ. δουλειά) προς μια Ιθάκη άγνωστη. Σε αυτό το πλεούμενο λοιπόν συναντάς όλων των ειδών τους ανθρώπους. Τους φιλόδοξους, τους αδιάφορους, τους γλύφτες, τους ρουφιάνους, τους "9-5", τους καβαντζωμένους.

Κάποιος θα μου πει ότι δεν ανακάλυψα δα και τον τροχό με αυτά που γράφω. Το γνωρίζω, αλλά πλέον ζω αυτό που μέχρι πρότινος ήταν μια ιστορία από τα χείλη κάποιου που είχε πάνω του τις ουλές της ζωής. Αυτό που με απασχολεί πλέον είναι η εξατομίκευση της συμπεριφοράς ανάλογα με ποιον έχεις απέναντι έτσι ώστε να αποφύγω μια πιθανή "μαχαιριά", μια εργασιακή "γροθιά". Και μετά σου λένε να είσαι ο εαυτός σου, να συμπεριφέρεσαι φυσικά, να μην κλείνεσαι κτλ φαιδρά λεγόμενα. Όχι δεν έχω τον φόβο της καταδίωξης ούτε νομίζω ότι όλοι ασχολούνται με εμένα, αλλά ο κόσμος μας δεν είναι αγγελικά πλασμένος για να με αφήσω ανοχύρωτο στις ορέξεις του κάθε "αρπαχτικού".

Το φεγγάρι με ωθεί να κλείσω τον υπολογιστή και να αφήσω τις σκέψεις μου να τρέξουν σαν τον αεράκι που φυσά τώρα. Αρκετά ελκυστική ιδέα. Καλό 15αύγουστο σε όλους.

"Liquid shadows silence their screams
I smile at the moon
Chasing water from the sky
I argue with the clouds
Stealing beauty from my eyes
Beneath a blackened summer sky
Praying for time to disappear"

Dream Theater - Under A Glass Moon

Desert rain

Αυτή τη φορά δεν θα γράψω κάτι για να σας παρασύρω στο μονοπάτι των σκέψεων μου. Αντ' αυτού θα αφήσω τους στίχους να μιλήσουν για εμένα και να εκπροσωπήσουν ότι νιώθω αυτή την Κυριακή του Αυγούστου.

Καλή εβδομάδα προβλέπεται...

The sympathy in my mind is growing cold
Life is like the burning sand so I'm told
The time is coming near when solitude appears
Take the chains of oppression away

Through the sands of time I'm marching on
The blistering rays of hate strengthen me
The violent mass has shown my destiny
Does all of this justify the rage inside

The desert rain is changing me
It's called on me to rise

A world of hate and malice
Yes, that's the way it seems
The hour glass is running out

Iced Earth - Desert Rain lyrics

Τhe Εmotional Μinefield

Αυτή την στιγμή συντάσσω το κείμενο μου σε ένα μέρος, στο οποίο έχω έντονες εμπειρίες, εικόνες με πολλά χαμόγελα, στιγμές διακοπών και χαλάρωσης. Απέφευγα να το επισκεφθώ επιμελώς εδώ και κοντά ενάμιση χρόνο για τον λόγο που αναφέρω στον τίτλο της ανάρτησης μου (βλ. στρουθοκαμηλισμός).

Όπου και να κοιτάξω, ακόμη και στην πιο μικρή γωνία, την πιο ασήμαντη λεπτομέρεια του χώρου, ξεπηδούν εικόνες, μικρά αποσπάσματα μιας ζωής που δεν υπάρχει τρόπος να ξεχάσω. Κάθε βήμα ισοδυναμεί με μία "έκρηξη" αναμνήσεων. Αυτό που νιώθω, είναι η νοσταλγία τέτοιων στιγμών που μου λείπουν και τώρα δεν μπορώ να έχω.

Ένα χαρτάκι στο οποίο είναι γραμμένο το όνομα μου, τα φλυτζάνια που φιλοξενούσαν τον καφέ μετά το πρωινό ξύπνημα, το τσίπουρο από το οποίο πίνω τώρα και ένα βράδυ με είχε ζαλίσει ενώ δεν έπρεπε.

Εβίβα λοιπόν. Στην υγειά σας...

"Ash to ash
Dust to dust
Fade to black
But the memory remains..."

Metallica - The Memory Remains lyrics