Equality

"Όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι ενώπιον του Νόμου. Κάποιοι είναι πιο ίσοι από τους άλλους."

Τάδε έφη ο George Orwell στην προφητική "Φάρμα Των Ζώων" και ποια πιο ταιριαστή χώρα από την Ελλάδα για να ισχύει η παράθεση της εισαγωγής. Στις άλλες χώρες υπάρχουν νόμοι που τηρούνται, οι πολιτικοί κρίνονται και δεν έχουν άσυλο για οποιαδήποτε ατασθαλία διαπράξουν. Στις άλλες χώρες υπάρχει συνείδηση ατομική και εθνική . Στις άλλες χώρες τηρούνται οι δημοκρατικές διαδικασίες (π.χ. μια γραμματέας μπορεί να σύρει τον Πρόεδρο της χώρας στα δικαστήρια για μια πεολειξία). Στις άλλες χώρες δεν παραγράφονται τα αδικήματα μετά το πέρας 4-5 ετών. Στις άλλες χώρες υπάρχει σεβασμός σε αρχές και νόμους.

Εδώ όλοι "παίζουμε μπάλα" για τον εαυτό μας. Αν δε βγει κάτι που θίγει ένα υποσύνολο της κοινωνίας και ανήκουμε σ' αυτό, τότε κλείνουμε δρόμους, οι γιατροί σταματούν να κάνουν αυτό για το οποίο ορκίστηκαν στον Ιπποκράτη, οι τελωνειακοί σταματούν την εισαγωγή / εξαγωγή αγαθών από και προς την χώρα μας, οι αγρότες βγάζουν τα τρακτέρ στις εθνικές οδούς κ.α. Παρ' όλα αυτά έχουμε δημοκρατία και όλοι 'κρίνονται' από τους ίδιους νόμους, όλοι είμαστε ίσοι. Βέβαια όπως σωστά διάβασα, η δημοκρατία σου εξασφαλίζει μόνο ίσες ευκαρίες και όχι ίσες συνθήκες...

Υ.Γ.: Για τους μόνους που θέλω να συνεχίσουν την απεργία τους είναι οι ταξιτζήδες, αφού οι περισσότεροι είναι χείριστοι επαγγελματίες (ναι, η επιλογή πελάτη σε κάνει χείριστο επαγγελματία) και μολύνουν την ατμόσφαιρα με τα ταξί-ατμομηχανές που οδηγούν.

Ένας αρτίστας στο Μιλάνο

Ποδόσφαιρο. Ένα άθλημα που πλέον η λογική και τα συστήματα έχουν μπει πάνω από την φαντασία και την ατομική ενέργεια. Βλέπεις εικοσιδύο παίκτες να γεμίζουν το γήπεδο όπως οι εικονικοί αντικαταστάτες τους σε ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι. Αυτοματισμοί, εναλλαγές θέσεων, πάσες με απίστευτη ακρίβεια, σφιχτές άμυνες και σχόλια του Σωτηρακόπουλου για 'ασπίδες προστασίες' και πολυπρόσωπα τείχη.

Και εκεί που όλα πάνε σύμφωνα με το πρόγραμμα, εμφανίζεται ένας μελαψός νεαρός με κοτσίδα από την Βραζιλία, που έχει παραπανίσια κιλά, του αρέσουν τα διήμερα πάρτι με αλκοόλ - γκόμενες - σάμπα, και έρχονται τα πάνω-κάτω. Κάθε άγγιγμα του στην μπάλα κάνει τους υπόλοιπους γύρω του να φαντάζουν με απλά 'ξύλινα στρατιωτάκια'. Όλο αυτό μου θυμίζει το περιστατικό με τον Hendrix και τον Pete Townshend (The Who) που έλαβε μέρος στο Monterey και στο οποίο ο Jimi τους προειδοποίησε "If I'm gonna follow you, I will pull all the stops". Όπερ και εγένετο...(http://www.youtube.com/watch?v=TRY6PcRpAc8)

Πως να δεις μετά από μια έμπνευση του Ronaldo de Assis Moreira τον κάθε Fletcher, Gary Neville και Τάσο Πάντο που ταλαιπωρούν την μπάλα; Κάποιοι θα πουν ότι πλέον δεν κερδίζει αυτού του είδους το ποδόσφαιρο αλλά εκείνο των συστημάτων και της φυσικής κατάστασης. Κάποιοι θα πουν ότι αυτοί οι παίκτες θυμίζουν την πριμαντόνα στην όπερα (δεν μαρκάρουν, δεν τρέχουν, γκρινιάζουν κτλ.) Ας είναι...Οι στιγμές ποδοσφαιρικής ιδιοφυΐας και δημιουργικής σκέψης υπερκαλύπτουν όλα τα παραπάνω.

http://www.youtube.com/watch?v=uOK0nUpAdMI

Περί σεβασμού...

Σε έναν ειδυλλιακό κόσμο τα πάντα θα ξεκινούσαν από τον σεβασμό. Από τον σεβασμό στο περιβάλλον, στον γείτονα, στον γονιό, στον δάσκαλο, στον αγαπημένο/η σου. Έτσι όλα θα είχαν μια στέρεη βάση για να περάσουν ομαλά από την θεωρία στην πράξη.

Αμ δε...Στην Ελλάδα ισχύει ότι και στο γνωστό ανέκδοτο με τον Εβραίο..."Όλοι γύρω γύρω είχαν Σάββατο και εγώ είχα Κυριακή". Εδώ πρέπει να απαιτείς το εξ' ορισμού δικαίωμα σου, δηλαδή να σε αντιμετωπίζουν με στοιχειώδη σεβασμό και όχι σαν ένα σάκο του box. Όχι δεν είμαι το μέσο με το οποίο θα συμπληρώσει κάποιος το βαρετό 8ωρο του και δεν θέλω να είμαι ο 'προνομιούχος' που θα εισπράξει νεύρα επειδή έτυχε να βρίσκεται στο λάθος μέρος εκείνη τη στιγμή.

Εκεί καταντήσαμε λοιπόν σαν κοινωνία, που ανέδειξε αναρίθμητα φωτεινά 'στοιχεία'. Εμείς να νιώθουμε καλά (και αν δεν νιώθουμε ας το εξαπλώσουμε) και όλοι οι υπόλοιποι να πάνε να συνουσιαστούν. Τελικά τι κοινό έχουμε πια με τους πρόγονους μας; Απλά αναμασάμε το παραμύθι για τα περασμένα μεγαλεία, χάνοντας το παρόν και καταστρέφοντας τις ευκαιρίες για ένα υγιές αύριο.

St. Anger round my neck
St. Anger round my neck
He never gets respect
St. Anger round my neck

Metallica - St. Anger

A year in the life of...

Ένας χρόνος πέρασε. 365 μέρες με λύπες και χαμόγελα. Με λάθη και σωστά. Λίγες δύσκολες και αρκετές ήρεμες στιγμές. Αφιερωμένο σ' εκείνη που με κάνει να χαμογελώ κάθε πρωί που ξυπνώ δίπλα της και μου δίνει ώθηση όταν εμφανίζονται οι ανηφόρες.

Daniel Merriweather - Impossible

http://www.youtube.com/watch?v=YkXOfuS5T7c

Systematic Chaos

Αυτό μου έρχεται στο μυαλό όταν σκέφτομαι την χώρα που μένω. Χάος πασπαλισμένο με ελληνικές πινελιές. Κράτος αποδιοργανωμένο, που προσπαθεί να κλείσει τις"οπές", που άφησαν ανοιχτές οι προηγούμενοι, με κάθε τρόπο. Πολιτικοί με σπουδές, περγαμηνές και όλα τα προσόντα να 'αστράφτουν' (η ευθιξία υπάρχει άραγε κάπου στα ψιλά γράμματα;) για να έχει να λέει ο λαός.

Και ο λαός εκεί, να παλεύει για καλύτερες συνθήκες, να παραμυθιάζεται με τα ίδια ψέμματα, να παραμένει παθητικός όταν η προχειρότητα τον φέρνει αντιμέτωπο με 'δύσπεπτες' αλλαγές, να περιμένει την αλλαγή σαν το μάνα εξ ουρανού, να ξεχνάει και να μην τιμωρεί (όχι, δεν είναι τιμωρία να μην βγει κάποιος βουλευτής στις επόμενες εκλογές). Ανησυχώ για την Ελλάδα μας και αυτός είναι ο λόγος πίσω από αυτό το κείμενο. Είμαι απαισιόδοξος για τα όσα θα έρθουν σε εμάς και τα παιδιά μας, μιας και δεν υπάρχει συνείδηση δεμένη με το έθνος. Στο μόνο που ελπίζω είναι η συσπείρωση που φέρνουν μαζί τους οι "φουρτούνες" των ημερών.

A nightmare to remember

Ένα τηλέφωνο χτυπά το καλοκαιρινό απόγευμα του Αυγούστου. Ο παππούς απαντά και μαθαίνει τα νέα. "Είναι στο νοσοκομείο..." και η γραμμή κλείνει. Τα μαντάτα διαδίδονται γρήγορα, παραλλάσσονται και λίγες στιγμές αργότερα η ερώτηση που σχηματίζεται στα χείλη του ξάδερφου..."Είναι ζωντανός...;".

Λίγο πιο νότια, εγώ να ανοίγω τα μάτια μου και να κοιτώ τον γαλανό ουρανό. Το κεφάλι μου 'αγκαλιασμένο' σφιχτά από το κράνος. Το σώμα μου να καίγεται από την άσφαλτο και ο πόνος να τρέχει μέσα μου με διακόσια. "Όχι...Εγώ το πέρασα αυτό...Δεν συμβαίνει πάλι".

Απότομο ξύπνημα. Ένας εφιάλτης που θα αργήσει να ξεθωριάσει...

A nightmare to remember
I'd never be the same
What began as laughter
So soon would turn to pain

The sky was clear and frigid
The air was thick and still
Now I'm not one to soon forget
And I bet I never will

Dream Theater - A nightmare to remember

Αριθμοί

Τελικά θα αθετήσω μια την υπόσχεση του προηγούμενου post μου. Και πως να μην το κάνω δηλαδή όταν η καθημερινότητα μου περιστρέφεται γύρω από μια 'άτυχη' στιγμή του καλοκαιριού. Και αριθμοί...Αριθμοί αρκετοί για να βάζω τους δικούς μου 'σελιδοδείκτες' στον καιρό που πέρασε και για να μου θυμίζουν. Αριθμοί σφηνωμένοι μέσα μου, που αυξάνονται μόνο και με βοηθούν όποτε θέλω να κάνω μια σύντομη αναδρομή.

1...μήνα έκανα να πατήσω το πόδι μου κάτω
2...βίδες στο γόνατο
3...μήνες αναρρωτική άδεια
4...μήνες μακριά από τη δουλειά
5...το πρωινό ξύπνημα του πρώτου καιρού
6...βίδες στην κερκίδα του δεξιού χεριού
7...μέρες η ίδια σύριγγα σφηνωμένη μέσα μου
15...μέρες ξαπλωμένος στο νοσοκομείο
18...ράμματα στο αντιβράχιο και άλλα τόσα στο γόνατο
25...ευρώ για να 'επιπλέω' στο χλωριωμένο νερό
29...Αυγούστου η στενή επαφή με τα κάγκελα της Αρδηττού
30...Νοεμβρίου επιστρέφω στο γραφειάκι μου
32...επισκέψεις για φυσικοθεραπεία (και έχει κι΄άλλο)
67...κιλά μόλις βγήκα από το Λαϊκό
73...κιλά τώρα μετά από προσπάθεια

End of the line

Φτάνει κάποια στιγμή λοιπόν που αποφασίζεις να βάλεις την τελεία. Φθάρηκα όλον αυτόν τον καιρό, οπότε ήρθε η ώρα να παύσω να γράφω για την περιπέτεια των τελευταίων σαράντα ημερών.

Όσο και να διαφωνούν ορισμένοι οι "πατερίτσες" με δίδαξαν καλά το μάθημα που έπρεπε να είχα μάθει εδώ και καιρό. Τέρμα οι εφηβικές "ονειρώξεις", οι απερισκεψίες και τα ακροβατικά. Σε παλαιότερη ανάρτηση, είχα αποτάξει τον παράγοντα ασφάλεια από πάνω μου. Εκείνη την εποχή με έπνιγε αλλά η θολούρα έκρυψε το επικείμενο κόστος. Λάθος μου, και τώρα είναι η ώρα της πληρωμής.

Το δικό μου "σεντούκι" κλείνει και μαζί του παίρνει ένα κομμάτι του εαυτού μου που το είχα αφήσει ελεύθερο να αλωνίζει, να με "χρεώνει" και να αλλοιώνει. Το δικό μου "σεντούκι" δεν έχει χώρο για σκληρά συναισθήματα , οργή, θυμό και μίσος, παρ' όλο που άνετα θα μπορούσαν να στριμωχτούν μέσα του. Το δικό μου "σεντούκι" θα καεί για να μην μπορώ να το βρω σε θάλασσες και λάκκους.

Είναι ώρα για αναδόμηση και σκέψη. Δίχως πολλά λόγια και υπερβολές. Δίχως τάση διαφήμισης και ωραιοποίησης. Μόνο πράξεις για τους αγαπημένους μου και εμένα. Λόγια που λέγονται για μια μόνο φορά. Πράξεις που θα γίνονται συνέχεια...

"Dead hourglass of time
Sand we will not ever find
We gather here today
Say goodbye
Cause you've reached the end of the line"

Metallica - The end of the line

Black Gives Way To Blue

Οι μέρες περνούν γρήγορα όπως είπα και σε προηγούμενη ανάρτηση μου. Και έτσι έρχονται πίσω οι δυνάμεις μου, ξυπνούν οι αγκυλωμένοι μύες και το ηθικό παίρνει το ασανσέρ για ψηλότερα πατώματα.

Νιώθω να γεμίζω πάλι από ενέργεια και θέληση για να συνεχίσω, να κυνηγήσω τους στόχους μου και όλα αυτά που ήθελα να κάνω καιρό τώρα. Βέβαια για να μην είμαι αχάριστος , έχω δίπλα μου ανθρώπους που με ωθούν να πετάξω από πάνω μου όποιες 'βοηθητικές ρόδες΄.

Εκείνη σταθερή, δίπλα στα πρώτα μου βήματα, η 'σφαλιάρα' όποτε πάω να ξεστρατίσω από το μονοπάτι που οδηγεί στην αποκατάσταση των τραυμάτων. Δεν θα βαρεθώ να το γράφω. Είναι η κινητήριος δύναμη μου αυτές τις ημέρες. Τελικά είμαι τυχερός μέσα στην ατυχία μου. Θέλω κάποτε να το ανταποδώσω όλο αυτό. Όχι για να είμαστε πάτσι, αλλά επειδή το αξίζει μέχρι και την 'τελευταία σταγόνα' που έλεγε η ρεκλάμα.

Και ο ουρανός αρχίζει να γίνεται γαλανός ξανά...

"Lay down, black gives way to blue
Lay down, I'll remember you..."

Alice In Chains - Black Gives Way To Blue