Οι ανταλλακτικές σχέσεις

Στις μέρες μας έχει αναπτυχθεί μια νέα μορφή σχέσης ανάμεσα στα δύο φύλα, που κάνει την εμφάνιση της όλο και συχνότερα στην καθημερινότητα μας. Δυστυχώς, αυτή η σχέση δεν αφήνει τίποτα εποικοδομητικό σε κανέναν από τους δύο συμμετέχοντες, οπότε και καταντά να είναι μία σχέση ανταλλαγής χρόνου, πόρων, κτλ.

Λέγοντας σχέση ανταλλαγής δεν εννοώ την σχέση που έχει ένας πωλητής με έναν πελάτη του, αλλά τη σχέση που έχουν δύο άνθρωποι οι οποίοι συνυπάρχουν σε μία κατάσταση και ανταλλάζουν κάτι δικό (συνήθως με ελάχιστο κόστος) τους για να ξεπεράσουν την κοινή δυσκολία. Ο ένας από τους δύο ίσως να ενδιαφέρεται να γνωρίσει Το κατακριτέο στην όλη κατάσταση είναι το γεγονός ότι αν δεν υπήρχε αυτή η κοινή δυσκολία, οι δύο αυτοί άνθρωποι πιθανώς να μην αντάλλαζαν ούτε μια κουβέντα. Έτσι, εμφανίζεται το στοιχείο της υποκρισίας και της ψευδαίσθησης της φιλίας. Λες και δεν είχαμε ήδη αρκετά προβλήματα στην επικοινωνία με τους συνανθρώπους μας ήρθε να προστεθεί και αυτό το νέο βάρος.

Δεν βγάζω τον εαυτό μου απ' έξω από αυτό που περιέγραψα παραπάνω. Έχω συμμετάσχει και εγώ σε τέτοιου είδους σχέσης. Τουλάχιστον όσες φορές έγινε, έγινε συνειδητά και δίχως κάποιο κίνητρο. Κοινώς, δεν ήμουν αυτός που αποκόμιζε κάτι από την ανταλλακτική σχέση. Βέβαια αυτά ανήκουν στο παρελθόν μιας και η υποκριτική υπάρχει για να βραβεύεται με Oscar και όχι για να συμμετέχει στις ανθρώπινες σχέσεις.

...This is the cloud that swallows trust
...This is the black that uncolors us
...This is the face that you hide from
...This is the mask that comes undone

Μοναξιά

Ξυπνάς...Το πρώτο πράγμα που θα δεις είναι το αγουρό-ξυπνημένο σου πρόσωπο στον καθρέφτη. Ετοιμάζεσαι ευλαβικά για το ξεκίνημα της νέας ημέρας και αφότου φορέσεις το καθημερινό σου προσωπείο, ξεχύνεσαι αγχωμένος προς τον χώρο εργασίας όπου και θα περάσεις το 1/3 της ημέρας σου.

Το βασίλειο της ρουτίνας σε καλοσωρίζει και η εργάσιμη ημέρα ξεκινά. Βλέπεις κόσμο. Μιλάς με συναδέλφους, μιλάς στο internet, επικοινωνείς, συναναστρέφεσαι, λύνεις προβλήματα. Αλλά και πάλι νιώθεις μόνος. Και πάλι νιώθεις το κενό της μοναξιάς να γιγαντώνεται μέσα σου. Όσο πασχίζεις να το καλύψεις τόσο αυτό μεγαλώνει. Όσο παλεύεις τόσο αυτή η κατάσταση χειροτερεύει. Νιώθεις ότι είσαι ο κυνηγός που μετατράπηκε σε θήραμα.

Μάλλον ο χρόνος θα χρειαστεί να καταθέσει τα διαπιστευτήρια του και να αποδείξει ότι είναι ο καλύτερος γιατρός. Βέβαια ο αντίπαλος είναι σκληρός (ο πιο σκληρός απ' όλους...ο ίδιος μας ο εαυτός) και ο κίνδυνος υποτροπής σε κάτι χειρότερο, μεγάλος.

Το παρακάτω γνωμικό του Erric Hoffer δίνει μια καλή απάντηση σχετικά με το γιατί η μοναξιά τείνει να γίνει επιλογή πολλών...

With some people solitariness is an escape not from others but from themselves. For they see in the eyes of others only a reflection of themselves.

Το ρέκβιεμ ενός έρωτα

Βρίσκεσαι στη δίνη ενός χωρισμού. Σκέψεις σε πλημμυρίζουν. Συναισθήματα λύπης, θυμού και ανασφάλειας στοιχειώνουν μέσα σου. Κυκλικά συναισθήματα (αγάπη-λύπη-θυμός-λύπη-αγάπη) σε κάνουν να νιώθεις ότι κάποιος σε βασανίζει, βρέχοντας σε πότε με παγωμένο και πότε με καυτό νερό.

Εκεί που όλα είναι βαμμένα στην πιο μαύρη τους απόχρωση, εμφανίζεται ένας άνθρωπος από το πουθενά και κάνει το σκηνικό "ανοιξιάτικο". Σε πιάνει από το χέρι και με τον ενθουσιασμό του σε παρασέρνει μακριά από το ζοφερό μέρος που βρισκόσουν, σε σώζει από τα απειλητικά "σαγόνια" της κατάθλιψης. Σε κάνει να θες να προσπαθήσεις, να αισθανθείς, να αφεθείς. Αφήνεσαι, και το ταξίδι ξεκινά. Και εγέννετο μια νέα σχέση...

Ο καιρός όμως περνάει. Προχωρά με γρήγορο διασκελισμό. Καταστάσεις και άνθρωποι αλλάζουν. Συναισθήματα νέα γεννιούνται. Κοινές προσωπικές εμπειρίες συμπληρώνουν το παζλ της σχέσης. Το τοπίο όμως έχει πάψει να είναι καθαρά "ανοιξιάτικο". Σύννεφα εμφανίζονται στη σχέση και εκεί που όλα ήταν ειδυλλιακά, συχνά χρειάζεται να μπαίνεις στα χαρακώματα για να αντιμετωπίσεις το έτερον ήμισυ.

Έτσι καταλήγεις να κάνεις συμβιβασμούς, να καταπιέζεσαι, να καταπιέζεις, να σε κουράζεις και να αναρωτιέσαι αν είναι σωστό όλο αυτό που συμβαίνει. Εφόσον πασχίζεις να συντηρήσεις αυτό για το οποίο έχεις μοχθήσει να χτίσεις, περιμένεις και από τον συνοδοιπόρο σου να έχει την αντίστοιχη υπομονή. Όμως στην πλέον ανυποψίαστη στιγμή νιώθεις το χέρι που σε τράβηξε από την αρχική δίνη να σε αφήνει. Να σε αφήνει να αναρωτιέσαι το γιατί σε άφησε. Γιατί το έβαλε στα πόδια όταν γινόταν η προσπάθεια να σωθεί το καράβι που έβαλε νερά στο αμπάρι του. Ερωτήματα αναπάντητα αλλά γνωστής φύσης, αφού δεν είναι η πρώτη φορά που τα αντιμετωπίζεις.

Βρίσκεσαι πάλι στη δίνη ενός χωρισμού. Σκέψεις πάλι σε πλημμυρίζουν. Πάλι ελπίζεις να βρεθεί γρήγορα ο άνθρωπος που θα σε τραβήξει από την θλιβερή σου καθημερινότητα. Και η επανάληψη συνεχίζεται..

Κοριτσάκια "9-5"

Αυτό είναι ένα mail το οποίο έστειλε ένας καλός φίλος. Αν και είναι λίγο υπερβολικό κάποιες στιγμές, θα δείτε να περιγράφει μια κατάσταση που σίγουρα έχετε αντικρύσει αλλά δεν έχετε συνειδητοποιήσει. Επίσης το κείμενο είναι εκτενές αλλα αξίζει η κάθε γραμμή από την οποία θα περάσει το μάτι σας. Πάμε λοιπόν...

Ορισμός

Το κοριτσάκι εννέα πέντε είναι μικρό. Από 20 μέχρι 30. Μετά τα 30 περνάει σε άλλο στάδιο και δεν κάνει σε κανέναν. Ένα επιτυχημένο κοριτσάκι εννέα πέντε το πολύ μέχρι τα τριάντα έχει παντρευτεί. Αν πατήσει τα 30 και δεν παντρευτεί γίνεται προϊσταμένη, κακιώνει αρχίζει να θυμίζει τη συμπεριφορά της Samantha από το Sex & The City.

Που μένει

Μόνο με τους γονείς. Ποτέ και με κανέναν τρόπο δεν θα φύγει από το σπίτι της. Ποιος θα της ετοιμάζει μετά φαγητό, να το βάζει στα ταπεράκια της για να πηγαίνει στη δουλειά; Όταν έχει κάνει μανικιούρ ποιος θα βάζει πλυντήριο και θα απλώνει τα ρούχα; Η μέρα που θα φύγει από το σπίτι της είναι η μέρα που θα πάει να μείνει με τον μέλλοντα σύζυγο της, μετά τον επίσημο αρραβώνα βέβαια, όταν θα αγκαλιάσει τη μαμά της με κλάμματα και θα της ψιθυρήσει «έλα αύριο να μαγειρέψουμε μαζί» και θα χωθεί στην αγκαλιά του μπαμπά της «όπως τότε» που ήταν μικρή.

Που δουλεύει

Την έχετε δει κι εσείς. Δουλεύει στη Γραμματεία, στο Τμήμα Εξυπηρέτησης Πελατών, στο λογιστήριο κλπ. Κάνει δουλειά γραφείου και για να είναι ευτυχισμένη, οι συνάδελφοι της πρέπει να είναι γυναίκες. Να' χει κάποιον να πει δυο κουβέντες. Δεν κάνει ποτέ υπερωρίες και δεν θέλει να ανέβει επαγγελματικά. Έχει τη δουλίτσα της, το αυτοκινητάκι της, το σπιτάκι της , έναν άντρα θέλει να βρει τώρα να κάνει οικογένεια να ησυχάσει. Η δουλειά της είναι σχετικά απλή και δεν κατάλαβε ποτέ τις συναδέλφους που περάσανε από το τμήμα της και φύγανε για κάπου καλύτερα ή ζητήσανε να αλλάξουνε τμήμα. Η δουλειά της είναι αδιάφορο αν της αρέσει ή όχι. Εκείνη «έρχεται, κάνει τη δουλίτσα της και φεύγει». Χτυπάει κάρτα με ακρίβεια, ξέρει τη δουλειά μέχρι εκεί που χρειάζεται και δεν την ενδιαφέρει να κάνει κάτι παραπάνω ούτε με τη δουλειά, ούτε με τίποτα μέσα στη δουλειά.

Σπουδές

Αδιάφορο. Το φαινόμενο κοριτσάκι "9-5" δεν κάνει διακρίσεις. Μπορεί να έχει τελειώσει ιδιωτικό πανεπιστήμιο, ΙΕΚ, ΤΕΙ, μια σχολή του κώλου, να έχει πάει εξωτερικό ή να έχει τελειώσει και κάποια high-class σχολή στα Ελληνικά Πανεπιστήμια.

Τι φοράει

Μόνο και πάντα την τελευταία λέξη της μόδας. Όποιο και αν είναι το στυλ της, ότι και να προτιμά από τη μόδα της σαιζόν είναι σίγουρο ότι θα το αποκτήσει. Περνάει ατελείωτες ώρες μπροστά στις βιτρίνες μαζί με άλλα κοριτσάκια εννέα πέντε και αγοράζει τουλάχιστον 3 περιοδικά μόδας το μήνα. Προσέχει πολύ τα ρούχα της και είναι πάντα βαμμένη. Αν συνειδητοποιήσει ότι βγήκε από το σπίτι χωρίς μέηκ απ θα πάθει τρία απανωτά εγκεφαλικά και θα την χάσουμε νέα.

Τι οδηγεί

Είναι η "κότα" που έχουμε βρίσει όλοι. Οδηγεί ένα από τα παρακάτω μοντέλα:

PEUGEOT 206-306
CITROEN SAXO-C2-C1
FIAT PUNTO-SEICENTO
VOLKSWAGEN GOLF-POLO

Οι φίλες της

Όλος ο κόσμος. Μπαίνει στη δουλειά το πρωί και χαιρετάει τους πάντες με την τέλεια οδοντοστιχία της και αφήνει το διακριτικό της άρωμα να ξεχυθεί στον χώρο. Κοπλιμεντάρει όλες τις γυναίκες για τα μαλλιά τους και η κουβέντα με τις κολλητές της από τη δουλειά ξεκινάει. Τί έκανε χτες, από που πήρε αυτό που φοράει, «ωραίες οι ανταύγειες καλή μου σε φωτίσανε». Μετά δουλεύει, μετά κάνει κανένα διάλειμα, τρώει από το τάπερ, ξαναδουλεύει, κάνει διάλειμα, τελειώνει τη δουλειά, φεύγει χαρούμενη λέγοντας τί έχει κανονίσει για το απόγευμα.

Τι ακούει

Βανδή, Βίσση, Ρέμο και λοιπά σουξέ. Η Χαρούλα Αλεξίου την ρίχνει ψυχολογικά και οτιδήποτε έντεχνο τους φαίνεται λίγο μπανάλ. Ροκ ακούγανε τα φρικιά στο σχολίο και «δε μου πάει η μαύρη σκιά αγάπη μου». Κουνιούνται ρυθμικά στα μπαρ αυστηρά με τον άντρα που τις συνοδεύει αλλά δεν είναι για πολλά-πολλά.

Σεξ

Θα σας βγάλουν την Παναγία μέχρι να τις ρίξετε στο κρεβάτι, ενώ ως γκόμενες είναι τελείως βαρετές. Στοματικό θα σας κάνουν αφού κλείσετε χρόνο. Προσποιούνται τους οργασμούς τους και τελικά ΠΟΤΕ δεν έχουν αγγίξει τον εαυτό τους (απίστευτο και όμως αληθινό). Γουστάρουν ιεραποστολικό και για να πέσουν «στα τέσσερα» πρέπει να είναι εθνική εορτή.

Τι γίνονται όταν μεγαλώσουν

• Ως σύζυγοι: Καταρχήν έχουν λεφτά. Επίσης ο άντρας τους (αν είναι έξυπνος) τις κερατώνει ασύστολα και αυτές δεν παίρνουν μυρωδιά. Το κέρατο τους έχει φτάσει μέχρι την αψίδα του Θριάμβου στο Παρίσι και αυτές είναι ακόμα Τρίκαλα.
  

• Ως μανάδες: Υπερπροστατευτικές. Θέλουν το καλύτερο, για τα βλαστάρια τους, είναι οι μανάδες που σκάνε με ταγέρ να πάρουνε βαθμούς, γεμίζουν τα παιδιά τους με φροντίδες και καλλυμένη καταπίεση, τα γεμίζουν ενοχές και μετά αυτά γίνονται ναρκομανείς, ξέκολλα και λοιπά χαριτωμένα ή μπούληδες διευθυντές.

• Ως γκόμενες: Κρατάνε μια μαλακισμένη στάση αξιοπρέπειας απορρίπτωντας οτιδήποτε έξω από τα συνηθισμένα. Ξαφνικά, ξυπνάνε στα σαράντα τους και αν δεν βαριούνται και αν δεν το μάθει ποτέ κανένας αρχίζουν τις μαλακίες με τα τεκνά ή εναλλακτικά το ρίχνουν στα ηρεμιστικά.

Γενικά

Έχει πήξει η πιάτσα από κοριτσάκια "εννέα πέντε". Είναι η γκόμενα που η μάνα σας θα χαρεί να δει. Που το σόι σας θα λατρέψει. Που θα σας γεμίζει φροντίδες. Που θα θυσιαστεί για να κάνετε καριέρα. Που θα μεγαλώσει τα παιδιά σας, θα φροντίζει το σπίτι σας και θα γίνει θυσία για την οικογένεια της με έναν τρόπο αγνό, του χωριού, απίστευτα θεατρικό και άχρηστο. Και τελικά είναι η γκόμενα που επειδή δεν έχει φαντασία δεν θα ικανοποιήσει ποτέ τη δική σας.

Το καλό παιδί

Επανέρχομαι στο θέμα της κρίσης, μιας και το επανέφερε στην σκέψη μου μια συζήτηση που είχα τις προάλλες με ένα φίλο. Αυτή τη φορά θα αποφύγω τον σκιερό ακαδημαϊκό τομέα και θα επικεντρωθώ στις σχέσεις ανάμεσα στα δύο φύλα.

Είναι σύνηθες φαινόμενο πολλές σχέσεις να δημιουργούνται μέσω συστάσεων μεταξύ κοινών γνωστών. Παραθέτω ένα παράδειγμα για να προσανατολιστούμε στον παρακάτω εικονικό διάλογο..."Έχω ένα φίλο που είναι ελεύθερος". "Έχω μια φίλη που είναι επίσης ελεύθερη". "Ωραία, ας κανονίσουμε μια συνάντηση να δούμε αν μπορούμε να τους φέρουμε κοντά".

Κάπως έτσι γίνεται η πρώτη προσέγγιση ανάμεσα στα δύο στρατόπεδα. Όταν λοιπόν φτάσει η επίμαχη ώρα της κρίσης μετά από το πρώτο "κοινό" ραντεβού, που συνήθως αυτή εκφράζεται με μια ερώτηση της μορφής "Πως σου φάνηκε ο / η ...;", αυτή έχει δύο πιθανά αποτελέσματα. Είτε υπάρχει προσέγγιση / ενδιαφέρον , είτε αδιαφορία από τα μέλη του δυνητικού ζευγαριού.

Στην πρώτη περίπτωση, μπορείς να πεις μια γνώμη που σε εκφράζει και συνάμα δεν σε φέρνει σε αμηχανία μιας και λες αυτό που πραγματικά πιστεύεις / αισθάνεσαι. Ως εδώ όλα είναι εύκολα. Στην δεύτερη περίπτωση, ο αρνούμενος να υποκύψει στο "προξενιό" πρέπει να βρει μια δικαιολογία που συγχρόνως θα τον εκφράζει, θα περνάει το μήνυμα "Δεν ενδιαφέρομαι" και δεν θα βλάπτει τον εγωισμό του άλλου. Κοινώς, πρέπει το χάπι να επιχρυσωθεί με κάποιον τρόπο.

Η πιο εύκολη δικαιολογία σε αυτή την περίπτωση είναι της μορφής "Είσαι καλό παιδί / κοπέλα, αλλά αυτό τον καιρό δεν ενδιαφέρομαι να συνάψω κάποια σχέση". Απλό να το σκεφτείς, αλλά ακόμη πιο απλό να το απορρίψεις αν ξεπεράσεις το σοκ / εκνευρισμό που επέρχεται από την άρνηση.

Ο αρνούμενος λοιπόν έχει περάσει το μήνυμα αλλά συγχρόνως έχει πέσει στην παγίδα της κρίσης. Πως μπορείς να κρίνεις κάποιον με τον οποίο έχεις συναναστραφεί 2-3 ώρες και το μόνο που έχετε ανταλλάξει είναι λιγοστές απόψεις; Πως μπορείς να μιλήσεις για μια μοναδική προσωπικότητα έχοντας ελάχιστη επαφή μαζί της; Οι ερωτήσεις αυτού του είδους είναι αμέτρητες.

Δυστυχώς αυτό που περιέγραψα πιο πάνε δεν ονομάζεται "κρίση" αλλά "υποκρισία". Το αποθαρρυντικό σε όλη αυτή την κατάσταση είναι ότι η υποκρισία κάνει την εμφάνιση συχνά στις διαπροσωπικές σχέσεις. Καλύτερα λοιπόν να έιμαστε ειλικρινής παρά να φοβόμαστε να μιλήσουμε για αυτό που νιώθουμε φοβούμενοι μήπως φανούμε "κακοί". Τουλάχιστον έτσι δείχνουμε στον άλλον ότι τον εκτιμούμε και δεν τον θεωρούμε αρκετά αφελή έτσι ώστε να πιστέψει κάτι που λέγεται συνήθως στα χρόνια που είμαστε μαθητές.


Υ.Γ.: Αφιερωμένο στα αγοράκια και κοριτσάκια της κάστας "9-5".

Οδηγώντας στην πόλη

Μετά από άλλο ένα 8ωρο, ετοιμάζεσαι για την δοκιμασία της επιστροφής στην έδρα σου που συνδυάζει συγχρόνως την ξεκούραση και ηρεμία στο υποσυνείδητο σου. Εκεί που νομίζεις ότι όλα έχουν τελειώσει , τότε εμφανίζονται μπροστά σου περήφανα το εμπόδιο του μποτιλιαρίσματος και ο κίνδυνος από πιθανή σύγκρουση με τον κάθε ανώριμο, αφηρημένο, ακατάλληλο κάτοχο διπλώματος.

Αναρωτιέμαι αν τελικά πρέπει να γίνονται ψυχοτεχνικοί έλεγχοι σε αυτούς που μελλοντικά θα πιάσουν στα χέρια τους το τιμόνι. Αρκεί να είσαι απλά ο χειριστής ενός μηχανικού οργανισμού; Αρκεί να γνωρίζεις τον τρόπο που πρέπει να κυκλοφόρεις αλλά να μην τον εφαρμόζεις;

Όχι μόνο πρέπει να υπάρχει η αντίστοιχη ωριμότητα από τον οδηγό, αλλά ταυτόχρονα αυτή θα πρέπει να συμβαδίζει με την αναγνώριση των πιθανών κινδύνων από κάποια λανθασμένη αντίδραση. Η Αθήνα δυστυχώς δύσκολα συγχωρεί λάθη όταν αυτά καταγράφονται στους κακοφτιαγμένους δρόμους της. Και να ήταν μόνο οι δρόμοι που δημιουργούν το πρόβλημα...Υπερπληθώρα αυτοκινήτων, ανύπαρκτη αστυνόμευση (αυτή υπάρχει για τα αλκο-τεστ του Σαββάτου και για τους εγκληματίες με τα παπάκια), απουσία του "βούρδουλα" που καταλαβαίνει ο μέσος Έλληνας και το μείγμα δένει ιδανικά.

Λύσεις υπάρχουν; Ναι, αλλά για άλλη μια φορά όχι αυτές που προτείνουν οι πολιτικοί και διάφορες επιτροπές σοφών. Δεν αρκεί ένα "Πάρτε όλοι συγκοινωνία...Αφήστε τα αυτοκίνητα στο σπίτι...Αφήστε τα μίση...". Έχει δοκιμάσει άραγε κάποιος πολιτικός (ο οποίος έχει και σωφέρ) να μπει σε ένα τρόλλευ που πάει στην Κυψέλη γύρω στις 17.30; Μάλλον όχι...Μιλώντας εκ του ασφαλούς όλα φαίνονται εύκολα και ρόδινα.

Η λύση πηγάζει για άλλη μια φορά από εμάς και τις ενέργειες μας. Το σκηνικό που έχει στηθεί εδώ και πολλά χρόνια δεν ευνοεί ιδιαίτερα οποιαδήποτε υλοποίηση που θα βελτιώσει/διευκολύνει μια καθημερινή διαδικασία (βλ. οδήγηση), όμως με το παράπονο δεν λύθηκε ποτέ τίποτα.

Η βιομηχανία του γάμου.

Πρόσφατα πήγα σε ένα γάμο και αυτό πυροδότησε για άλλη μια φορά σκέψεις για την βιομηχανία που υπάρχει στο φόντο για να υποστηρίξει αυτή την τελετή. Άλλη μια σκέψη που περιέχει την Εκκλησία και την ανιδιοτελή ύπαρξη της στη ζωή μας.

Εκκλησία στολισμένη για να υποστηρίξει την ένωση δύο ανθρώπων. Παππάδες που κάνουν το καθήκον τους διαβάζοντας σβέλτα το κείμενο από τα ιερά βιβλία, γιατί περιμένει και άλλη τελετή σε μία ώρα. Προσκεκλημένοι με τα καλά τους να μιλάνε για άλλους γάμους που έχουν παραβρεθεί, για το ντύσιμο άλλων προσκεκλημένων. Κουφέτα σε όμορφη συσκευασία. Χαιρετούρες με τους συγγενείς. Καρτελάκια με το όνομα του γαμπρού και της νύφης που σε ευχαριστούν για την παρουσία σου. Μαχαιροπίρουνα και ποτήρια όμορφα τακτοποιημένα πάνω στο τραπέζι. Λίστα με τραγούδια που η θεματολογία τους έχουν την τελετή.

Όλα τα παραπάνω έχουν γίνει σχεδόν απαραίτητα για να γίνει ένας θρησκευτικός γάμος. Πάγιο τέλος θα το έλεγα. Θες να παντρευτείς; Βρες εκκλησία, πλήρωσε για τη διακόσμηση, για το φωτισμό, για τον κλιματισμό, για τον "παππούλη", για το τραπέζι, για τη μουσική. Γενικά "πλήρωσε". Όχι ευχαριστώ, δεν θα πάρω. Δεν θα γίνω βορά στα δόντια του μηχανισμού που δαγκώνει όσους θέλουν να πορευτούν στη ζωή τους ενωμένοι με τα δεσμά του γάμου.

Είναι απαραίτητα όλα τα παραπάνω; Όχι. Μόνοι μας πέφτουμε στην παγίδα της "εμπειρίας". Αναρωτιέμαι αν είναι απαραίτητος ο γάμος. Άλλη μια σκέψη ξεκινά σχετικά με τις επιλογές μας και την κρίση των άλλων από την διαφυγή από την πεπατημένη οδό.

Πλαγιολισθαίνοντας στην λεωφόρο της πληροφορίας

Θυμάμαι την εποχή που η δυνατότητα διασύνδεσης στο διαδίκτυο αποτελούσε μία πολυτέλεια την οποία λίγοι είχαν το προνόμιο να απολαμβάνουν. Θυμάμαι την εποχή που η σύνδεση γινόταν με χαμηλές ταχύτητες, ο αριθμός των διαθέσιμων ιστοσελίδων ήταν περιορισμένος, οι αναζητήσεις είχαν λίγα αποτελέσματα και η περιήγηση ήταν ακίνδυνη για το υπολογιστικό μας σύστημα και τους πόρους του. Θυμάμαι την εποχή που οι άνθρωποι μιλούσαν, φλέρταραν, αθλούνταν περισσότερο και δεν βιάζονταν να δεθούν εκ νέου με τα ψηφιακά τους δεσμά, μετά από κάποιο σύντομο διάλλειμα. Όλα αυτά όμως πέρασαν ανεπιστρεπτί και πλέον το διαδίκτυο αποτελεί μια καθημερινή αναγκαιότητα, που αρχίζει να εισβάλλει στη ζωή μας με τρόπο δικτατορικό και άκομψο.

Οι γρήγορες συνδέσεις που δίνουν πρόσβαση στον παγκόσμιο ιστό έχουν γίνει πλέον προσιτές για το πλατύ κοινό, η κτήση ενός υπολογιστή μπορεί να γίνει με το ευτελές ποσό των 500€ και η παγίδα της αδρανοποίησης περιμένει εκεί στωικά για να πέσουμε μέσα. Δε θα είναι άδικο να παρομοιάσουμε τη χρήση του διαδικτύου με αυτή μιας τηλεόρασης με εμπλουτισμένες δυνατότητες. Αναμφισβήτητα μπορείς να πράξεις πολλά δημιουργικά πράγματα σε αυτόν τον χώρο αν τον αξιοποιήσεις σωστά, όπως με όλα τα εργαλεία άλλωστε. Μπορείς να αναπτύξεις νέες ιδέες, να επικοινωνήσεις και να ανταλλάξεις γνώμες με ανθρώπους από όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου και ίσως ακόμη να κάνεις κάποιες ηλεκτρονικές-φιλίες (που δυστυχώς είναι άρρηκτα δεμένες με το Διαδίκτυο). Και πάλι όμως η παγίδα είναι στην θέση της, καλά στημένη, περιμένει τον ανυποψίαστο χρήστη να κάνει το λάθος για να αρχίσει σιγά-σιγά να τον αλλοτριώνει, όπως το σαράκι κατατρώει το ξύλο.

Για όσους δεν καταλάβουν τη δύναμη αυτού του εργαλείου, σύντομα η οθόνη του υπολογιστή θα γίνει η οθόνη της τηλεόρασης της νέας εποχής, το ποντίκι θα μετατραπεί στο ψηφιακό τηλεκοντρόλ περιήγησης και η ψηφιακή εξάρτηση θα αρχίσει. Θα μπορείς μέσα από αυτό το ανεξάντλητο σύστημα ευκολιών (ίσως και αποχαύνωσης…) να πας για ψώνια στα μαγαζιά, να φλερτάρεις με ανθρώπους όπως δεν θα έκανες ποτέ στην κανονική σου ζωή, να αποκτήσεις ψηφιακούς-προσωπικούς θησαυρούς, να ικανοποιήσεις τις φαντασιώσεις σου, να διασκεδάσεις, να παίξεις παιχνίδια εθιστικά και όμορφα στο μάτι, ακόμη και να κάνεις πέρα τα προβλήματα τις καθημερινότητας σου, ζώντας σε έναν άλλο ξεχωριστό, δυαδικό κόσμο. Αλλά και πάλι, παρ’ όλη την ψευδαίσθηση της ανωνυμίας και της απόλυτης ελευθερίας, θα είσαι ανελεύθερος, εξαρτημένος, αποκομμένος από την ζωή και τις μικρές χαρές της.

Όμως και πάλι όσες δραστηριότητες αναφέρθηκαν πιο πάνω θα παραμείνουν εικονικές, άυλες και μακριά από την ζωντανή, γεμάτη σκοτούρες πραγματικότητα, που αργά ή γρήγορα θα κληθείς να αντιμετωπίσεις. Ότι και να γίνει, κάποια στιγμή η οθόνη θα σβήσει, ο κορεσμός θα επέλθει παρέα με ένα αίσθημα αποπροσανατολισμού. Αν δεν πρόσεξες και έγινες τελικά εύκολος στόχος αυτής της παγίδας, θα βρεις τον εαυτό σου μπροστά σε ένα πολύπλευρό κενό που ίσως σε φοβίσει. Σπαταλημένος, κενός χρόνος, διαπροσωπικές σχέσεις που σου φαντάζουν αδιάφορες-άνοστες, παρέα με την επιτακτική ανάγκη να γυρίσεις εκεί που πλέον έχεις προσαρμοστεί και περνάς ανώδυνα τον καιρό σου. Ναι, όσο και να μην το παραδέχεσαι, θα είσαι πλέον εθισμένος σε αυτό το ναρκωτικό αγαθό. Δεν είναι τυχαίο ότι ήδη έχουν ανοίξει κλινικές αποτοξίνωσης από το διαδίκτυο και άλλες σχετιζόμενες με αυτό δραστηριότητες, για να ιάσουν όσους δεν πρόσεξαν και μετέτρεψαν αυτή την ευκολία σε μία καθημερινή ανάγκη που πρέπει να ικανοποιείται τακτικά και περιοδικά.

Η λεωφόρος των πληροφοριών ήταν και θα παραμείνει ένας «δρόμος» με πολλούς κινδύνους και ολισθηρά σημεία. Είμαστε ικανοί λοιπόν να αντιμετωπίσουμε τον «αντίπαλο» που παραμονεύει το παραμικρό μας λάθος, για να μας προσπεράσει στον αγώνα της ζωής; Μπείτε γενναία λοιπόν σε αυτή τη στροφή της εποχής μας, με μεγάλη ταχύτητα, τραβήξτε το χειρόφρενο όποτε χρειαστεί και αρχίστε την πλαγιολίσθηση μεταξύ της απόλυτης ισορροπίας και του εκτροχιασμού από την κοινωνική ζωή…

Η παγίδα της κρίσης

Καθημερινά, όλοι μας βρισκόμαστε μπροστά στην δοκιμασία της κρίσης. Κρίση που αφορά τις πιο περίπλοκες καταστάσεις, αλλά και κρίση που σχετίζεται με απλά περιοδικά περιστατικά. Οι σκέψεις αυτές που θα ξεδιπλωθούν παρακάτω δεν είχαν αφορμή μια συζήτηση π.χ. για μια κινηματογραφική ταινία, για το κατά πόσο ήταν καλές οι ερμηνείες των ηθοποιών ή το κατά πόσο ικανοποιήθηκαν οι προσδοκίες μας. Αυτά που θα αναπτυχθούν παρακάτω έχουν να κάνουν κυρίως με την κρίση στην οποία υποβάλλονται οι σπουδαστές / φοιτητές των τριτοβάθμιων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων από το εκπαιδευτικό προσωπικό.

Περνώντας σε μια σχολή και ξεκινώντας τον κύκλο σπουδών, αρχίζει η διαδικασία παραγωγής έργου από τον φοιτητή και παράλληλα η διαδικασία κρίσης από το εκπαιδευτικό οργανισμό που τον απαρτίζουν καθηγητές και λοιποί εκπαιδευτικοί συνεργάτες. Μέχρι τώρα όλα πάνε καλά και σύμφωνα με το σχέδιο, θα μπορούσατε να σκεφτείτε. Τα προβλήματα όμως ξεκινούν όταν τα πρώτα περίεργα συμβάντα, που σχετίζονται με την λανθασμένη - περιορισμένη κριτική ικανότητα του εκάστοτε κριτή, κάνουν την εμφάνιση τους και ταράζουν την φοιτητική μας ζωή.

Το σύνηθες ερώτημα που παρουσιάζεται μετά από ένα τέτοιο περιστατικό, έχει να κάνει με το πόσο καλά εξετάσθηκε ένα έργο μας (π.χ. τεχνική έκθεση, γραπτό εξετάσεων) από τον υπεύθυνο κριτή μας. Έτσι γεννώνται και οι πρώτες αμφιβολίες για τους ανθρώπους που αναλαμβάνουν να μας περάσουν τις απαραίτητες γνώσεις για να αποκτήσουμε μελλοντικά την εκάστοτε ειδικότητα της επιλογής μας. Όχι άδικα, αναλογιζόμαστε αν το άτομο που μας έκρινε εξέτασε ενδελεχώς το έργο μας, αν είχε την υπομονή να το εξετάσει και δεύτερη φορά και τελικώς αν είχε τις επαρκείς γνώσεις για να βάλει την σφραγίδα της κρίσης του. Το τελευταίο σκέλος του παραπάνω συλλογισμού είναι μάλλον το πιο ακραίο και αυτό που θα παρατηρηθεί - διαπιστωθεί πιο σπάνια. Όμως πολλές φορές κρινόμαστε σε μικρό χρονικό διάστημα λόγω φόρτου εργασίας του υπεύθυνου ή κρινόμαστε μετά από μια περιληπτική εξέταση του έργου μας. Έτσι λοιπόν, και νιώθοντας ότι έχουμε αδικηθεί, πολλές φορές ανατρέχουμε στην αίτηση θεραπείας / επανεξέτασης για να διορθώσουμε το μη αναμενόμενο αποτέλεσμα.

Εδώ όμως παρουσιάζεται και η παγίδα της κρίσης για αυτόν που την πραγματοποιεί, της οποίας η παρουσία είναι γνωστή ενστικτωδώς από τον κριτή. Αν τελικά έχει γίνει λάθος κρίση θα δεχθεί να επωμιστεί το λάθος του και να σπιλώσει την εικόνα του ατσαλάκωτου παρουσιαστικού του; Βλέπετε λίγοι αναγνωρίζουν την λανθασμένη κρίση, και γενικότερα το λάθος, στις μέρες όπου ο εγωισμός προφυλάσσεται ως κόρη οφθαλμού. Αν τελικά αναγνωρίσει το λάθος του, ποια είναι η εικόνα που θα σχηματίσει ο κρινόμενος για τον κριτή του; Η αμφιβολία για τις μελλοντικές / παρελθοντικές αποφάσεις του κριτή είναι ένα από αυτά τα συναισθήματα που συνδυάζονται παράλληλα με το αίσθημα της δικαίωσης στη σκέψη του κρινόμενου.

Όπως και να έχει η κρίση είναι ένα δίκοπο μαχαίρι για όποιον την εξασκεί. Πρέπει να εφαρμόζεται σύμφωνα με κάποια κριτήρια / διαδικασίες έτσι ώστε να αποφευχθεί η δημιουργία μιας εικόνας αναξιόπιστης, η οποία τελικά θα επηρεάσει και τις δύο πλευρές των εμπλεκόμενων. Τελικά πόσοι από το εκπαιδευτικό προσωπικό που συναντήσαμε στη φοιτητική μας ζωή, έχουν πέσει σ’ αυτήν την παγίδα; Η ερώτηση αυτή ισχύει και για τους εαυτούς μας. Η απάντηση, όμως, είναι ιδιαίτερη για τον καθένα και επηρεάζεται από τον χαρακτήρα μας, δίχως αυτό να αποτελεί και την εύκολη στεγανοποίηση. Σίγουρα αξίζει την εσωτερική αναζήτηση το ερώτημα που τέθηκε παραπάνω. Είμαστε όμως διατεθειμένοι να δούμε το αποτέλεσμα και πιθανώς να πλήξουμε το εγώ μας; Χμ…Άλλη μια καλή ερώτηση…