Amissae Momentum

Σε προηγούμενη ανάρτηση μου, είχα πλέξει το εγκώμιο για την ευεργετική δύναμη ενός ανοιξιάτικου πρωινού. Για την δύναμη που με γέμιζε , με ελπίδα. Για την πίστη ότι όλα τα οχυρά έχουν την Κερκόπορτα τους.

Τις τελευταίες δύο εβδομάδες βρίσκομαι στον αντίποδα. Νιώθω να έχω χάσει την ορμή μου και πάλι. "Κρίση είναι και θα περάσει.." μου λέω για να με καθησυχάσω. ¨Γιατί έπεσα όμως στην ίδια παγίδα και πάλι;" επιμένω με μια ερώτηση. Έπεσα και πάλι στα ίδια εμπόδια, δηλαδή στον εγωισμό των άλλων, την σαθρότητα ορισμένων σχέσεων που με περιβάλλουν και την αδυναμία μου να καρφώσω το μαχαίρι στην πληγή που δεν έχει επουλωθεί.

Όχι, δεν περίμενα να λύσω αυτούς τους γρίφους τόσο γρήγορα. Είχα την προσδοκία ότι θα είχα βρει ένα "παυσίπονο" για τις δύσκολες εκείνες μέρες του μήνα, που θα απομάκρυνε τους πόνους όταν δεν τους είχα και τόσο ανάγκη.

Το έργο τους όμως ανέβηκε με επιτυχία. Η απόρροια; Εγώ να στέκομαι μπροστά στο είδωλο μου, δίχως να βγαίνει ένας μορφασμός που θα εκδηλώνει χαρά ή λύπη. Η απάθεια με ανησυχεί περισσότερο από ένα δάκρυ ή ένα ανέμελο χαμόγελο.


“If your position is everywhere, your momentum is zero.”

William N. Lipscomb

Μιλάς πολύ...Ακούς πολύ;

Μια εβδομάδα τελειώνει, μια σειρά σκέψεων ξεκινά πάλι. Αυτή έχει να κάνει με την λεκτική επικοινωνία και το πόσο μπορούμε να ανιχνεύσουμε τα σημάδια που στέλνει ο δέκτης των μηνυμάτων μας. Δεν πρόκειται να ανακαλύψω και πάλι τον τροχό. Απλά θα θυμίσω κάποιες λεπτομέρειες που μπορούν να βελτιώσουν τις προφορικές μας ικανότητες, ορμώμενος από παραδείγματα που αντιμετωπίζω τον τελευταίο καιρό.

α.) Παρατήρησε τον συνομιλητή σου, μιας και ένα μεγάλο κομμάτι της λεκτικής επικοινωνίας γίνεται δίχως τα αυτιά σου να εντοπίσουν κάποιον ήχο. Αν ο απέναντι σου απομακρύνεται ελαφρώς, ξεκινά και πάλι μια δουλειά που είχε αφήσει στην μέση για να του μιλήσεις, ξεφυσά ή αντιδρά με τρόπο που να δείχνει βαρεμάρα, πρέπει να καταλάβεις ότι μιλάς πολύ.

β.) Άκου τι έχει να σου πει ο άλλος. Και τι σημαίνει αυτό δηλαδή; Δεν είναι κάτι σύνθετο ή δαιδαλώδες. Απλά πρέπει να κλείσεις για λίγο το στόμα σου και να ανοίξεις τα αυτιά σου. Αν όσο ο άλλος μιλά, εσύ "ακούς" αλλά παράλληλα σκέφτεσαι τι θα πεις μετά, τότε και πάλι χάνεται η ουσία. Κάνε ένα διάλειμμα, άκου πραγματικά και σκέφτεσαι έπειτα την απόκριση σου.

γ.) Άσε τον άλλο να ολοκληρώσει. Όταν διακόπτεις τον συνομιλητή σου ενόσω μιλά, εκτός ότι είναι αγενές, φανερώνει και ασέβεια. Μπορεί να υποθέσεις που θέλει να καταλήξει, όμως οι υποθέσεις κρύβονται πίσω από κάθε μεγάλη ανοησία. Οπότε, σε συνέχεια των όσων είπα παραπάνω, άκου τον άλλον έως ότου εξάγει όλες του τις σκέψεις και απόψεις.

δ.) Ας είμαστε οι εαυτοί μας όσο μιλάμε, επικοινωνούμε. Αυτό με μέτρο φυσικά, μιας και καλό είναι να προσαρμοζόμαστε, να είμαστε ευέλικτοι έτσι ώστε να αποφευχθεί μια πιθανή σύγκρουση. Έπειτα, οι εσωστρεφείς χαρακτήρες πρώτα σκέφτονται και μετά μιλούν. Οι εξωστρεφείς μιλούν για να σκεφτούν. Καλό και κακό δεν υπάρχει για τους δύο τύπους που ανέφερα. Αρκεί να μην παραβιάζουν όλα όσα γράφτηκαν προηγουμένως.

Τελειώνοντας αυτή την ανάρτηση, έχω διαπιστώσει ότι η υπερβολική κουβέντα μπορεί να διώξει τους άλλους από κοντά σου. Επίσης εμφανίζει περισσότερες πληροφορίες για εμάς δίχως να το καταλαβαίνουμε. Καλύτερα να παραμένεις σιωπηλός και να σε νομίζουν ανόητο παρά να μιλάς πολύ και να αφαιρείς τις αμφιβολίες.


"If people listened to themselves more often, they would talk less”

Στον στίβο

Ξεκινάς με ράθυμα βήματα για να πας στο μέρος που νιώθεις περισσότερο από κάθε άλλο ελεύθερος. Όμως, όλα τα "βαριά" συναισθήματα σταματούν μόλις πατήσεις στην "επιδερμίδα" του στίβου και οσμιστείς την μυρωδιά που αναδίδει.

Η πνιγηρότητα της βαρεμάρας χάνεται άμεσα και εκεί που αναρωτιόσουν αν θες όντως να πιεστείς εκείνο το απόγευμα, βρίσκεσαι να ανυπομονείς να τρέξεις στις "ράγες" του, να δοκιμάσεις τις αντοχές και τα όρια σου. Όχι αδικαιολόγητα βέβαια. Στον στίβο έχεις τον χρόνο να αδειάσεις το μυαλό σου από τις σκοτούρες της καθημερινότητας και να σε γεμίσεις με αδρεναλίνη.

Δουλειά, σχέσεις, πρόσωπα, λόγια και εικόνες μπαίνουν στην άκρη για εκείνο το διάστημα. Εκεί είσαι μόνος, με ανταγωνιστές τον χρόνο και τον εαυτό σου. Όλα τα άλλα μπορούν να μπουν στην ουρά αναμονής, αφήνοντας σε ελεύθερο από τις δαγκάνες τους.

Η καλύτερη στιγμή; Το κρεσέντο; Το τελευταίο sprint πριν σταματήσεις για να αποβάλλεις από τους ιστούς σου το γαλακτικό οξύ. Τότε έρχεται η κάθαρση, μέσα από την κορυφαία στιγμή που κρατά λίγα δευτερόλεπτα. Τι μένει; Η προσμονή για την επόμενη φορά που θα σταθείς και πάλι ξέπνοος στο τέλος του διαδρόμου.

"I'm on the run. No time to sleep.
I've got to ride.
Ride like the wind to be free again.
And I got such a long way to go."

Christopher Cross - Ride Like The Wind

Ασφυξία

Ξεκινώ να γράψω γι' αυτό που με κατέκλυσε χτες και πάλι μετά από καιρό. Εκείνο το συναίσθημα που συντίθεται από θυμό και μελαγχολία. Το άσχημο είναι ότι ήρθε "απρόσκλητο", οπότε και δεν είχα προλάβει να κάνω τις απαραίτητες προετοιμασίες. Κατ' επέκταση η επιχείρηση "Ασφυξία" πέτυχε με τρόπο καθολικό και ολοκληρωτικό πάνω μου.

Αιφνιδιάστηκα και βρέθηκα να αναρωτιέμαι από που προήλθε η νέα γροθιά στο στομάχι. Άρχισα να αναρωτιέμαι που "βαδίζω", σε ποιους επενδύω, σε τι ξοδεύω την ενέργεια μου, και που θα είμαι σε ένα χρόνο από τώρα. Οι απαντήσεις στα παραπάνω δόθηκαν από το οικείο πρόσωπο του καθρέφτη. Επειδή εκείνος δεν χαϊδεύει αυτιά, με έκανε να ψάχνω να βρω και πάλι μια εύκολη διέξοδο για να ξεφύγω από τις "δαγκάνες" των λεγόμενων του.

Σκέψεις, σκέψεις που πυροδοτούν νέες σκέψεις. Όχι εύκολες, ανώδυνες και βολικές για το γκρίζο τοπίο του μυαλού μου. Η δίνη είναι κοντά και εγώ παλεύω να αποφύγω το κέντρο της. "Θέλω πραγματικά να ξεφύγω;". Αυτό αντηχεί μέσα μου...

"Messenger of fear in sight
Dark deception kills the light"

Metallica - The Thing That Should Not Be

Chaotic Neutral

Τάξη ή χάος; Προγραμματισμός και γυάλα ή εντροπία και "ότι βρέξει ας κατεβάσει"; Τις τελευταίες μέρες τείνω συνεχώς προς την αταξία με σίγουρα και συνειδητά βήματα. Θέλω να δοκιμάσω πως είναι να αφήνεσαι, να παρασύρεσαι, να γίνεσαι έρμαιο της συνισταμένης που προκύπτει από το συναίσθημα με την λογική.

Είναι καιρός για εσωτερικές δοκιμασίες και πάλι. Τι θα κερδίσω; Εμπειρίες, κάποιον νέο φίλο, ίσως και ένα απάτητο "μονοπάτι" συλλογισμών. Τι θα χάσω; Ίσως την ησυχία, την βόλεψη , τον δαντελένιο μου εγωισμό και τον ήρεμο ύπνο.

Όσοι με ξέρουν καιρό, λένε ότι έχω αλλάξει. Με ρωτούν αν έχω πάθει κάτι και συμπεριφέρομαι μ' αυτόν τον τρόπο. Δεν με νοιάζει αν είμαι αρεστός πλέον. Όπως λέει και ο αγαπημένος James, "I don't give a s**t!!". Είναι καιρός να φτάσω στα δικά μου άκρα, να με "χαραμίσω" και να γευτώ τις χαρές ή να επουλώσω με αλάτι τις (νέες) πληγές μου.

Όσο για την εντροπία, που συνεχώς αυξάνω με ρυθμό εκθετικό, λένε ότι οδηγεί ένα σύστημα στην κατάρρευση. Ας είναι...Τουλάχιστον αυτή δεν θα με βρει με τα χέρια σταυρωμένα.

"There's no way out of here
When you come in
You're in for good
There was no promise made
The part you've played
The chance you took
There are no boundaries set
The time and yet
You waste it still"

Monster Magnet - There's No Way Out Of Here

Bellum Aeternum

Η αιώνια μάχη. Λογική εναντίον συναισθήματος. Τον τελευταίο καιρό βρίσκομαι στο μέτωπο αυτής της διαμάχης παίζοντας ρόλο διπρόσωπο. Μια είμαι το μέρος του ενός και μια του άλλου με δική μου επιλογή.

Αλλάζω στρατόπεδα ανάλογα την ημέρα και την διάθεση μου. Κάνω σαμποτάζ και στις δύο πλευρές γνωρίζοντας τα σχέδια των αντιμαχόμενων πλευρών. Εγώ ο ίδιος, είμαι ο παράγοντας X που αλλάζει τα δεδομένα και τις ισορροπίες. Η μάχη μαίνεται για τα καλά και το ενδιαφέρον κορυφώνεται.

Εγώ απλά κάθομαι σαν τον φιλοπόλεμο θεό που παρακολουθεί την σύρραξη και ευφραίνεται από την κλαγγή των "όπλων". Νομίζω πως έχω τον έλεγχο. Νομίζω πως μπορώ να καθορίσω τον νικητή με ένα απλό άγγιγμα. Η αυταπάτη της επιλογής. Η σιγουριά του εγωιστή.

Στο τέλος όμως, σε καταλαβαίνουν και οι δύο πλευρές, οπότε και στρέφονται εναντίον σου. Σε τοποθετούν στην διελκυνστίδα και τραβούν προς αντίθετες κατευθύνσεις με όλη τους τη δύναμη.

Πόσο αντέχεις;

"Dont you think I know what Im doing
Dont tell me that its doing me wrong
This is where I feel I belong"

Black Sabbath - Snowblind

Δούναι και λαβείν

Παλιά είχα για γράψει τις ανταλλακτικές σχέσεις και ό,τι προσπαθώ να τις αποφύγω με κάθε τρόπο μιας και δεν ταιριάζει η υποκριτική στον χαρακτήρα μου.

Όμως έλα που έπεσα και εγώ στην παγίδα τους. Αφέθηκα και να το αποτέλεσμα. Να παίζω το ρολάκι μου σε έργο που δεν μου αρέσει.

Σου δίνω, μου δίνεις και όλα κυλούν καλά. Μου δίνεις και δε σου δίνω και αρχίζεις και πνίγεσαι, αγχώνεσαι και αναρωτιέσαι τι στο διάολο γίνεται πάλι. Σου δίνω και δεν μου δίνεις και τα νεύρα τεντώνουν, κουρδίζονται σαν χορδές.

Η θεωρία είναι πάντα εύκολη. Στην πράξη να σε δω.

"Ain't no where to run
There ain't nothing here for free"

Brother Ali

Play the game...Face the music

Γράφω και πάλι μετά από καιρό, μιας και βρίσκομαι στην δίνη αρκετών σκέψεων σχετικά με τα παιχνίδια στα οποία "συμμετέχουμε", καθημερινά, εν γνώση ή άθελα μας.

Παιχνίδια στη δουλειά, στις σχέσεις με τους άλλους, παιχνίδια που κάνει το ίδιο μας το μυαλό. Άλλα οδηγούν στην ευτυχία (πρόσκαιρη) και άλλα κάνουν την εικόνα μαυρόασπρη.

Εν προκειμένω, οι σκέψεις μου εστιάζονται στο ρίσκο και την συμμετοχή στο παιχνίδι, όποιο και να είναι αυτό. Παλιά με προφύλασσα, απέχοντας απ' ότι μου φάνταζε ως επικίνδυνο για την ψυχική και σωματική μου ύπαρξη. Ζωή σε γυάλα, ζωή μέσα σε ένα λαγούμι. Τελικά έκανα λάθος. Η ζωή είναι συλλογή εμπειριών, οπότε και πρέπει να συμμετέχω όσο πιο ενεργά γίνεται.

Βέβαια σε κάθε παιχνίδι, υπάρχει και το τελικό αποτέλεσμα. Νίκη και ήττα. Χαρά και λύπη. Χαμόγελο και δάκρυ. Παλιά ήθελα πάντα να κερδίζω, να έχω το πάνω χέρι και την ικανοποίηση της επιτυχίας. Εφηβικός εγωισμός και ανασφάλεια.

Τώρα πλέον "παίζω" κυρίως για την εμπειρία, δίχως το άγχος της νίκης και τον φόβο της αποτυχίας. Όχι ότι σνομπάρω την επιτυχία, αλλά μπορώ να ζήσω και μετά από μια ηχηρή σφαλιάρα. Άλλωστε αυτή είναι που σε αφυπνίζει, σε κάνει να δεις λάθη και να μάθεις.

"Face the music even if you don't like the tune."

Κάτι σαράβαλες καρδιές

Αφήνεις κάτι να ρημάζει. Το ξεχνάς και περιμένεις να γίνει καλά αποκλειστικά με την βοήθεια του χρόνου. Απλά κάθεσαι με σταυρωμένα τα χέρια και περιμένεις υπομονετικά να σε επισκεφθεί ο καλύτερος γιατρός που θα το θεραπεύσει με ένα μόνο άγγιγμα. Δίχως να πονέσεις και δίχως να χρειαστείς χρόνο αποθεραπείας.

Όταν νομίζεις ότι έχεις περιμένει αρκετά, κάνεις την προσπάθεια για να εκκινήσεις και πάλι το σαραβαλάκι που κρύβεις μέσα σου, αλλά μάταια. Η σκουριά έχει εισχωρήσει στους πόρους. Η διάβρωση είναι έντονη και δίχως πολλά περιθώρια για αντιδράσεις. Τι έχει απομείνει;

Να αφήσεις την σαράβαλη καρδιά σου να κυλήσει στον κατήφορο για να δεις αν τελικά θα ξεκινήσει να λειτουργεί και πάλι...

"All that shines turns to rust
All that stands in time turns to rust.."

Black Label Society - Rust