Εικόνες του μυαλού μου

Οι μέρες που απομένουν μέχρι να αναρρώσω πλήρως, μου θυμίζουν αγώνα σε τροχιά σπειροειδή που στο κέντρο έχει στρογγυλοκάτσει ο πόνος. Δίπλα μου τρέχει εκείνη υπομονετικά, με ρυθμό που να μπορώ να αντέξω για να συνεχίσω. Λίγο πριν ολοκληρώσω την διαδρομή, μου αφήνει το χέρι, ορμάει μπροστά και με περιμένει στον τερματισμό με μια αγκαλιά ανοιχτή για να ξεκουραστώ μέσα της...

Πόσα προλαβαίνεις να μάθεις σε 8 μέρες;

1.) Και μη χειρότερα.
2.) Το γινάτι βγάζει μάτι (διαπιστωμένο εις διπλούν).
3.) Το νοσοκομείο με αρρωσταίνει με τον πιο υγιεινό τρόπο.
4.) Η ακινησία με τρελαίνει.
5.) "Αυτό που οι σκύλοι βάφτισαν ..." δεν λέγεται μονάχα μέσα από λόγια. Γίνεται φανερό από πράξεις και ένα μόνο βλέμμα.
6.) Μισό χαμόγελο της αλλάζει την γκρίζα παλέτα που ετοιμάζεις κάθε βράδυ.
7.) Υπάρχει και χειρότερο από την τουαλέτα του στρατού (βλ. καθετήρας, πάπια).
8.) Ο μικρός θάλαμος νοσηλείας είναι καλύτερος από τον μεγάλο. Ο άδειος θάλαμος είναι καλύτερος και από τους δυο.
9.) Ο ήσυχος βραδινός ύπνος είναι ανάμνηση πλέον.
10.) Οι βλακείες που μπορείς να πεις πάνω στην απελπισία σου, είναι απλά τραγικές.
11.) Ο πόνος ξυπνά μαζί σου κάθε βράδυ αρκετές φορές, έτσι ώστε να θυμίζει πράγματα που πρέπει να γίνουν 'τατουάζ' στο μυαλό.
12.) Μπορεί να νυστάζεις αλλά δε θες να κοιμηθείς στο κρεβάτι αγκαλιά με τον πόνο.
13.) Η κακιά νοσοκόμα είναι ξανθιά (βαμμένη) και κοντή. Η καλή έχει ρεπό :(
14.) Ένας φίλος που περίμενα να δω, μάλλον δεν θα έρθει...

(6 Σεπτεμβρίου 2009)

Πόνος

Τελικά, είναι από τα πιο πολυσύνθετα συναισθήματα που "κυκλοφορούν" πάνω μας. Γιατί; Να κάποιοι λόγοι που πέρασαν από το κεφάλι μου:

• σου δείχνει με τον πιο σαφή τρόπο ότι είσαι ζωντανός
• αν έχει πήξει λίγο το μυαλό, σου μαθαίνει πράγματα, σε κάνει να εκτιμάς και να "ζυγίζεις" καλύτερα καταστάσεις
• αν δεν σε σκοτώσει σε κάνει πιο δυνατό από πριν (βλ. πλάκα ευγενούς μετάλλου σφηνωμένη @ δεξί αντιβράχιο)
• δεν δημιουργεί παραισθήσεις και συννεφάκια τυλιγμένα με αυταπάτες
• σου ρίχνει την μυωπία μιας και αρχίζεις να βλέπεις διαφορετικά καθημερινά πράγματα και καταστάσεις
• σε κάνει να "ακούς" καλύτερα την γνώμη, μια ιστορία ακόμη και κάτι που αρχικά μοιάζει αδιάφορο
• σε μαθαίνει με το ζόρι ότι η σωματική ακεραιότητα ΔΕΝ διαπραγματεύεται για κανέναν λόγο
• σε μαθαίνει ότι η ακινησία είναι ο χειρότερος εχθρός σου και ο καλύτερος σύμμαχος του
  
• σε κάνει να ονειρεύεσαι τις στιγμές που θα έρθουν αφότου τελειώσει η επίσκεψη του πάνω στο σώμα σου

“We must embrace pain and burn it as fuel for our journey.”

Kenji Miyazawa

(10 Σεπτεμβρίου 2009)

iLiAS non-Walker

Πέμπτη και 5η μέρα στο κρεβάτι του νοσοκομείου. Σκέφτομαι πότε θα βγω από εδώ έτσι ώστε να συρθώ σιγά-σιγά μακριά (βλ. πατερίτσες, νάρθηκας) από το δωμάτιο 252 της Ορθοπεδικής κλινικής.

Τρία κρεβάτια, τηλεόραση υγρών κρυστάλλων, κουρτίνα με όμορφα μπλε-κίτρινα γεωμετρήματα και θέα την ταράτσα της απέναντι πτέρυγας. Τα μάτια μου έχουν οργώσει τον χώρο 100άδες φορές από την στιγμή που άνοιξαν την Κυριακή και αφότου είχε αποχωρήσει η θολούρα της νάρκωσης.

Θέλω κιόλας να βγω έξω, να τρέξω μέσα στην αγκαλιά όλων αυτών που με περιμένουν. Τα πράγματα όμως δεν είναι τόσο απλά. Πρέπει να πονέσω, και θα πονέσω. Αυτό δε με πειράζει όμως γιατί θα μου μάθει πράγματα για εμένα. Ηθικό; Μια φορά και έναν καιρό, ακμαιότατο. Τώρα στα υπόγεια γιατί γνωρίζω πόσες ωραίες στιγμές θα στερήσω απ' όλους και κυρίως εκείνη που ξεροσταλιάζει δίπλα στον κύριο ξεροκέφαλο.

Νύσταξα...Λειτούργησε το παυσίπονο που μου δίνουν. Αφήνομαι στον Μορφέα...

(Πέμπτη 3 Σεπτεμβρίου 2009)

Sanitarium

Ένδεκα μέρες μέσα στο γκρίζο κτίριο του νοσοκομείου 'Λαϊκό'. Η ρουτίνα καθημερινή και αδυσώπητη για να σου θυμίζει ότι είσαι καλά μαγκωμένος εδώ. Τα αόρατα δεσμά σου ρυθμίζονται από τον υδράργυρο και τις τιμές του. Ανεβαίνουν οι ενδείξεις; Σφίγγουν τα δεσμά. Ξεχνιούνται και πέφτουν; Χαλαρώνουν οι 'αλυσίδες' και σκάνε τα χαμόγελα αισιοδοξίας.

Τι κτίριο κι' αυτό όμως... Τόσες αντιθέσεις μαζεμένες στον ίδιο χώρο. Ευτυχία κ' δυστυχία. Ζωή και θάνατος. Ελπίδα και απαισιοδοξία. Παράσταση με πρωταγωνιστές, ειδικούς επισκέπτες και κομπάρσους. Κάπου εκεί παίζω και εγώ τον ρόλο μου. Διαβάζω το κείμενο μονορούφι και περιμένω να τελειώσουν οι ατάκες μου για να αποχωρήσω ένδοξα από το μονόπρακτο 'Ηλίας @ ΓΝΑ Λαϊκό'.

Δεν ξέρω αν γίνεται διακριτό στους γύρω μου, αλλά έχω κουραστεί. Εύχομαι αυτή την κούραση να μην την μεταδίδω σε εκείνους που βάζουν χρώμα στην παλέτα, λιακάδα στο δωμάτιο 252 και με φορτίζουν με ενέργεια για να ανέβω την ανηφόρα. Δεν ξέρω πως να δείξω την ευγνωμοσύνη και την αγάπη μου δίχως αυτό να φανεί υπερβολικό, δίχως να φανεί 'ασθενής είναι, ας μην του πάμε κόντρα...'. Βοηθάει στη γιγάντωση βλέπεις και το σανατόριο που είμαι κλεισμένος και φροντίζει να αλλοιώνει τα πάντα γύρω του.

Sanitarium, leave me be
Sanitarium, just leave me alone

Metallica - Sanitarium

(9 Σεπτεμβρίου 2009)

Walk Again

Καυτή άσφαλτος, καλά γυαλισμένες γραμμές του τραμ, κάγκελα βαθιά μπηγμένα στο έδαφος, φρενάρισμα σε δύο ρόδες και άξαφνα απομένουν τριάντα μέρες μέχρι να περπατήσω ξανά. Νιώθω σαν το μικρό παιδί που αυτή τη φορά έχει συναίσθηση του τι πάει να καταφέρει. Ανυπομονώ να πατήσω και πάλι τα πόδια μου στη γη για να περπατήσω /τρέξω δίπλα της.

Κάθε λίγο τα βήματα θα σμίγουν για να γεμίζει το ντεπόζιτο με τις δυνάμεις μου και αδειάζει εκείνο με τον πόνο. Θα χρειάζομαι ξεκούραση συχνή και ανάσες βαθιές για να την προλάβω. Εκείνη ορμάει μπροστά και εγώ δεν σκοπεύω να την χάσω από το πεδίο μου. "Μέχρι της τελευταίος ρανίδας" που λέγαμε και σε εκείνο τον όρκο.

Όταν το καταφέρω θα το γιορτάσω με την καρδιά μου, μέσα σε μια αγκαλιά γεμάτη με ζεστασιά και μωβ αποχρώσεις. Μου λείπουν όλα τώρα. Τα πιο απλά και τα πιο σύνθετα. Τα μονόχρωμα και τα πολύχρωμα. ΘΕΛΩ ΝΑ ΒΓΩ ΑΠΟ ΕΔΩ!

Summertime

'Σκαλίζεις' αμέριμνα πάνω στο πληκτρολόγιο φράσεις σε διαλέκτους ακαταλαβίστικες για τους περισσότερους, αλλά κατανοητές σε εσένα. Λύνεις προβλήματα που 'ταΐζουν' και 'παχαίνουν' αχόρταγες χρηματοκεντρικές οντότητες. Παλεύεις να ξεφύγεις από τα προβλήματα που σε ακολουθούν όπως ο υπάκουος σκύλος το αφεντικό του...

Κάποια στιγμή όμως το μάτι ξεφεύγει από τα αλφαριθμητικά, το μυαλό πατάει το πλήκτρο που γράφει πάνω του 'pause' και όλα μαζί 'σκοντάφτουν' στο ημερολόγιο που έχει μαραζώσει περιμένοντας να ασχοληθείς μαζί του. Εκείνο δεν χάνει την ευκαρία του και σου μαρτυρά ότι είναι 28 Ιουλίου.Έφτασε το 'καλοκαίρι'...

Είναι ώρα να βγει εκτός ηλεκτρικού δικτύου ο υπολογιστής, να ανοίξει η πόρτα για να αφήσεις το γκρίζο γραφειάκι πίσω σου, να τρέξει το αυτοκίνητο σε δρόμους στριφογυριστούς και πράσινους, να σαλπάρει το καράβι σε θάλασσες 'τσαλακωμένες' και γαλάζιες, να απογειωθεί το αεροπλάνο σε ουρανό με μοναδική παρέα τον ήλιο. Όλα αυτά θα σε φέρουν στην δική σου 'ήρεμη παραλία'. Στο δικό σου σημείο 'φόρτισης' και 'αποκατάστασης'. Έφτασε και η σειρά μου λοιπόν...

Εύχομαι καλό 'καλοκαίρι' σε όλους σας.


Janis Joplin - Summertime

Summertime, and the livin' is easy
Fish are jumpin' and the cotton is high
So, hush little baby, don't you cry...

Ύβρις, Μήνις, Νέμεσις

Όταν αγνοείς τα σημάδια, όταν κλείνεις τα αυτιά σου και αποφασίζεις να πατήσεις το 'γκάζι στη στροφή', όταν ξεπερνάς το όριο, γνωρίζεις μέσα σου ότι έχεις διαπράξει την λεγόμενη 'ύβρις'. Αλλά σ'αυτό το σύμπαν δεν είμαστε μόνοι και βαριεστημένοι κυρίαρχοι του παιχνιδιού. Δεν κινούμε τα νήματα όπως και όταν θέλουμε. Αόρατα μάτια μας παρακολουθούν, ενώ εμείς νομίζουμε ότι όλα όσα κάνουμε περνούν απαρατήρητα, μέσα από το καμουφλάζ που μας φτιάχνει η πηγμένη πόλη.

Έτσι συνεχίζουμε με τον ίδιο τρόπο, με το ίδιο τέμπο, έως ότου η 'μήνις' αποστείλει την εντολοδόχο και διεκπεραιώτρια Νέμεσις να εισπράξει το αντίτιμο για τα έως τώρα πραγμένα. Αν έχεις να πληρώσεις, καλώς. Την γλυτώνεις, βάζεις κάτω το κεφάλι, ενδυναμώνεις την λογική σου και εύχεσαι να μάθεις γρήγορα από το λάθος που μπορεί να σου κόστιζε τη ζωή καθώς και κάποιο αθώου συνανθρώπου που έτυχε να είναι στο διάβα σου. Αν δεν έχει να πληρώσεις, τότε ξεκινά η 'κατάσχεση' που θα σου αφαιρέσει με το ζόρι το δεδικασμένα..

Metallica - ...And justice for all

The Ultimate in Vanity
Exploiting Their Supremacy
I Can't Believe the Things You Say
I Can't Believe
I Can't Believe the Price You Pay
Nothing Can Save You...

Ezy rider...

There goes Ezy
Ezy Ryder
Ridin' down the highway of desire
He says the free wind
Takes him higher
Tryin' to find his heaven above
But he's dyin' to be loved


He's tellin' me livin'
Is so magic
Something is forever
So he claims
Hes talkin' 'bout lyin'
Its so tragic baby
But don't you worry 'bout today
We got freedom comin' our way

How long
Do you
Think he is gonna last
Carryin out on a gas ?

See all the others say
do what you please
Gotta get the brothers together
And the right to be free
In a cloud of angel dust
I think I see me a freak
Hey motorcycle mama
You gonna marry me?

http://www.youtube.com/watch?v=iCxG9ZsiT6k&feature=related