Got Milk?

Φτάνει κάποτε η στιγμή λοιπόν που το οικογενειακό περιβάλλον θέλει να σε κρατήσει κοντά του αλλά εσύ νιώθεις κάτι να σε ωθεί μακριά προς το γοητευτικό άγνωστο και συνάμα ανεξερεύνητο.

Η ώρα του "απογαλακτισμού" μάλλον έχει φτάσει και το βήμα πρέπει να γίνει ανεξαρτήτως του οικονομικού και συναισθηματικού κόστους που μπορεί να έχει αυτό πάνω σε εσένα και τα υπόλοιπα μέλη του περίγυρου σου. Άλλωστε τη ζωή την ζεις για εσένα και όχι για τους άλλους. Στην ελληνική οικογένεια λίγοι το καταλαβαίνουν αυτό, μιας και όταν μιλήσεις πρώτη φορά για την αλλαγή στέγης εμφανίζονται 1000+1 προβλήματα από το πουθενά. Αποδεκτή αντίδραση αλλά όχι κάτι που πρέπει να σε αποτρέψει.

Λέγοντας τώρα "απογαλακτισμό" δεν εννοώ την ανώδυνη φυγή από το σπίτι, σε ένα μέρος όπου τα πάγια έξοδα σου θα είναι πληρωμένα από το οικογενειακό πορτοφόλι. Πρέπει να τραβήξεις το κουπί που σου αναλογεί για να καταλάβεις την πραγματική χαρά της δικιάς σου προσωπικής ζωής.

Οι Γερμανοί λένε "No pain, no gain...". Έτσι και εδώ. Θα δουλέψεις για να πληρώσεις το ενοίκιο, τους λογαριασμούς, το φαγητό και τον καφέ σου. Και όταν θα τα έχεις καταφέρει θα μπορείς να καυχιέσαι μέσα σου ότι έχεις καταφέρει να είσαι αυτόνομος και έτοιμος να περάσεις στο επόμενο στάδιο (το οποίο δεν είναι ο γάμος και η δημιουργία οικογένειας).

Σε λίγο καιρό μετακομίζω και οι αντιδράσεις μέσα μου είναι ποικίλες. Κάθε αλλαγή είναι δύσκολη. Καλύτερα όμως να κολυμπήσεις στα βαθιά, παρά να "λιμνάσεις"...

"Suffering makes you deep. Travel makes you broad. In case I get my pick, I'd rather travel.."

Me vs eM Chronicles - Ep. 3 - Ανακωχή

Αυτή τη φορά ήμουν αποφασισμένος να κάνω εγώ την αρχή παρόλο που σιχαινόμουν το ειρωνικό χαμόγελο που είχα δει σε αντίστοιχες περιπτώσεις. Η σκέψη μου είχε κατρακυλήσει σε επικίνδυνα μονοπάτια και έπρεπε κάπως να αποφύγω την ισοπέδωση που προκαλεί αυτός ο εμφύλιος. Έπρεπε να επιτευχθεί αυτή η ανακωχή που θα βοηθούσε και τους δυο μας να συνεχίσουμε την κοινή πορεία.

Στάθηκα μπροστά του και πάλι όντας σε εγρήγορση. Περίμενα την αντίδραση του και αυτή δεν άργησε να έρθει. Με κοίταξε αμίλητος, δίχως κάποιο σημάδι ειρωνείας ή ανείπωτης ικανοποίησης.

- "Ξέρω γιατί ήρθες..."
- Πως..;
- "Το ίδιο νιώθω και εγώ. Οφείλω να σου εξομολογηθώ ότι με φόβισες την τελευταία φορά μιας και ήσουν αρκετά απόλυτος. Είσαι γνωστός ξεροκέφαλος.."
- Το σκέφτηκα και πάλι...Αυτός ο εμφύλιος δεν ωφελεί κανέναν μας. Μόνο απώλειες θα καταμετράμε στο τέλος.
- "Συμφωνώ μαζί σου. Κοίτα να καταλάβεις όμως ότι δεν είμαι εχθρός σου, ότι θέλω το καλύτερο για εσένα και δεν μπορείς να φεύγεις και να έρχεσαι όποτε σου καπνίσει. Δεν θα είμαι πάντα σαν την μητέρα που υποδέχεται τον άσωτο υιό."
- Αυτό σημαίνει ότι έχουμε ανακωχή;

Δεν απάντησε κάτι. Μονάχα μου γύρισε την πλάτη, γύρισε λίγο το πρόσωπο του και με κοίταξε λοξά. Χαμογέλασε και προχώρησε προς το βάθος του κόσμου του. Λίγο πριν χαθεί τον άκουσα να σιγο-τραγουδά...

"...I won't be the one to disappoint you anymore,
I know, I've said all this and that you've heard It all before,
The trick is getting you to think that all this was your idea..."

Me vs eM Chronicles - Ep. 2 - Αντεπίθεση

Άλλη μια μέρα πέρασε από πάνω μου, δίχως να αφήσει κάτι το ιδιαίτερο. Οι αγγλόφωνοι το ονομάζουν "flat line". Επιστρέφοντας στη βάση μου ένιωσα μια περίεργη ανησυχία που για κάποιο λόγο δεν μπορούσα να εξηγήσω. Ένστικτο; Προαίσθημα; Η απάντηση δεν ήταν ξεκάθαρη μέσα μου. Απλά κάτι με προειδοποιούσε.

Αφού ολοκληρώθηκαν τα τυπικά και μπήκα στο δωμάτιο μου, οι ανησυχίες επιβεβαιώθηκαν. Ο επίμονος άλλος μου εαυτός στεκόταν εκεί, έχοντας όμως μια μεγάλη "χαρακιά" πάνω του, προϊόν του προηγούμενου διαξιφισμού μας. Αυτή τη φορά με εξέπληξε ρίχνοντας άμεσα τα βέλη του. Είχε καταλάβει ότι θα τον αγνοούσα επιδεικτικά για άλλη μια φορά.

- "Ξέρεις, αυτό που έκανες τις προάλλες δεν σε χαρακτηρίζει. Νομίζω ότι ξεχνάς ποιον έχεις απέναντι σου."
- Το ότι έχω φτάσει σε αυτό το τέλμα ευθύνεσαι κατά ένα μεγάλο μέρος εσύ. Οπότε μην μου ζητάς και τα ρέστα.
- "Μπράβο αχαριστία...Τις άλλες φορές που ήμουν εκεί να σε στηρίξω το ξέχασες. Το ψυχολογικό ντοπάρισμα που σου έδινα, και αυτό το λησμόνησες. Το έχεις καταλάβει ότι δεν μπορείς χωρίς εμένα; Έχει μπει στο ξεροκέφαλο σου ότι μόνο με εμένα θα είσαι για πάντα μαζί;"
- Επειδή το έχω καταλάβει, γι' αυτό και σε κρατώ σε απόσταση τώρα. Δε χρειάζομαι "χάδια" και εύκολες λύσεις. Πρέπει να απαγκιστρωθώ από το υπερεγώ που μου έχεις χτίσει. Αρκετά..
- "Ωραία λοιπόν. Κάνε με στην άκρη αν αυτό νομίζεις ότι θα σε βοηθήσει. Να δεις όμως που εσύ θα με αναζητήσεις και πάλι..."
- Αν και με πονά που το παραδέχομαι, θα συμφωνήσω μαζί σου.

Άλλαξα στα γρήγορα και βγήκα έξω να ξεχαστώ. Η αντεπίθεση του με είχε βρει απροετοίμαστο και ο αιφνιδιασμός είχε πετύχει. Άλλη μια χαμένη μάχη...

Me vs eM Chronicles - Ep. 1 - Ο καθρέφτης

Κοιμόμουν , ώσπου ξαφνικά κάτι διέκοψε το φως του φεγγαριού που έπεφτε στο πρόσωπο μου και με ξύπνησε. Άνοιξα τα μάτια μου διστακτικά φοβούμενος τι θα αντικρίσω. Αυτός στεκόταν εκεί, ψυχρός, οπλισμένος με απέραντη υπομονή και ένα ειρωνικό χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπο του.

Δεν του χάλασα το χατίρι. Άφησα το κρεβάτι μου με ραθυμία και πήγα προς το μέρος του. Τον κοίταξα κατάματα και παρόλο που επέμεινα δεν έκανε το πρώτο βήμα. Έτσι πήρα το θάρρος να κάνω την αρχή για να ξεμπερδεύω μια ώρα αρχύτερα αυτή τη δυσάρεστη επικοινωνία.

- Τι θες πάλι; Πρέπει κάποια στιγμή να με αφήσεις να ηρεμήσω...
- "Είδες που δεν μπορείς να μου αντισταθείς τελικά;"
- Ωραία...Αφού το καταλάβαμε αυτό, μπορείς να μου πεις γιατί νιώθω έτσι; Γιατί δεν μπορώ να ησυχάσω; Γιατί νιώθω σαν να έχω πιαστεί στον αόρατο ιστό μιας αράχνης;
- "Αφού εσύ το διάλεξες φυσικά..Έχεις άλλη ανόητη ερώτηση να μου κάνεις πριν σου πω αυτό που θέλω;"
- ...(κοίταξα πίσω μου αισθανόμενος ότι κάτι έλειπε πλέον από τον χώρο μου)
- "Έχεις ένα μήνυμα και εγώ την ευθύνη να στο μεταφέρω...Είσαι μόνος αυτό τον καιρό. Μπορεί κάποια στιγμή να συναντηθείτε πάλι, όταν..."
- Δεν έχω τίποτα για να ελπίζω, δεν έχω κάτι να περιμένω...Σ' ευχαριστώ για το ενδιαφέρον.

Πριν προλάβει να απαντήσει κάτι, είχα γυρίσει την πλάτη μου και επέστρεφα στις αγκάλες του Μορφέα. Στην τελευταία μου ματιά προτού ξεκινήσω την περιήγηση στον χώρο του υποσυνείδητου διέκρινα ένα μεγάλο ράγισμα στον καθρέφτη. Κοιμήθηκα με κληρονομιά μου ένα χαμόγελο...

Post Mortem

Ο χρόνος προχωρά με βήμα γοργό. Δεν περιμένει και δεν λυπάται κανέναν. Από εκεί που είσαι μικρός, ανυποψίαστος, ξέγνοιαστος, εκεί που οι συγγενείς σου τσιμπάνε το μάγουλο και σου λένε πόσο μεγάλωσες, εκεί που σου εύχονται καλή σταδιοδρομία, φτάνει η στιγμή που έχεις να αντιμετωπίσεις το θάνατο σαν ένας μέρος της ζωής. Πόσο καλά προετοιμασμένος είσαι όμως για να δεις και αυτή την πλευρά της ζωής;

Κάθε τέλος είναι μια νέα αρχή μου έχουν πει. Σε αυτό το τέλος, το μόνο που ξεκινά είναι το φιλμ με τις αναμνήσεις, τις κοινές εμπειρίες και συζητήσεις που είχες με τον άνθρωπο που "έφυγε". Κάνεις έναν απολογισμό από αυτά που σου άφησε, από αυτά που θα θυμάσαι και θα τα μεταδόσεις κάποια στιγμή και εσύ στα παιδιά σου. Η ανάμνηση είναι αυτή που παραμένει. Τα άσχημα και θλιβερά μπαίνουν στην άκρη. Το μυαλό αποφασίζει τη διαμόρφωση και ταξινόμηση αυτών των αναμνήσεων. Απομένει μόνο το ερέθισμα που θα βγάλει από το συρτάρι των αναμνήσεων το κατάλληλο λήμμα.

Αυτή η ανάρτηση είναι αφιερωμένη στο θείο μου που έφυγε τόσο απρόσμενα και άξαφνα τα ξημερώματα της Παρασκευής.

Salto Mortale

Φτάνει μια μέρα λοιπόν που χρειάζεται να αντιμετωπίσεις ένα δίλημμα σκληρό για τη λογική και το συναίσθημα σου. Και τα δύο τραβάνε το σχοινί στο οποίο ισορροπείς πάνω του. Salto mortale χωρίς προστατευτικό δίχτυ να σε περιμένει από κάτω σου.

Η ισορροπία είναι επικίνδυνη με απώτερο κίνδυνο την "πτώση" και την σύγκρουση με την κατάθλιψη. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα βγεις χαμένος. Μάλλον είναι πλεονεξία να τα θες όλα δίχως να αποχωριστείς κάτι από την κρύπτη με τα συναισθήματα σου. Απομένει λοιπόν να διαλέξεις τι θα κάνεις πέρα και τι θα έχεις να μετανιώνεις κάποια στιγμή μετά.

Η πάλη τον δύο όψεων ενός χαρακτήρα στο μεγαλείο της. Πάλη η οποία αφήνει μόνο πληγές και ερωτήματα σχετικά με το ποια από τις είναι η δυνατότερη. Ο παράγοντας που δεν έχει λάβει κανείς υπόψιν του είναι ότι η πάλη γίνεται πάνω σε ένα καράβι που βουλιάζει.

Όταν θα τελειώσει αυτή η εξουθενωτική πάλη ίσως να βρίσκεσαι ήδη στον "πάτο". Έτσι θα έχεις και να κολυμπήσεις προς την επιφάνεια για να συνεχίσεις την πορεία σου. Όπως είπε και ένας καλός φίλος "Κανείς δεν πρόκειται να σου δώσει το χέρι του για να σε βοηθήσει να βγεις ξανά στην επιφάνεια. Είναι όλα στο χέρι και στο μυαλό σου".

Το βιβλίο των αναμνήσεων

Κρυμμένο καλά μέσα στη μνήμη
μας βρίσκεται ένα ξεχωριστό εδάφιο
το οποίο μοιράζεσαι μόνο με ανθρώπους
ξεχωριστούς και συνάμα σημαντικούς
για εσένα.

Τα όνειρα μας,
Οι ελπίδες μας,
"Φωτογραφίες" από τη ζωή μας,
που μας κάνουν άλλοτε να γελάμε
και άλλοτε να "συννεφιάζουμε".

Η ευχαρίστηση που μας έδωσε μια αγκαλιά,
Η συνειδητοποίηση της αγάπης,
Η κατήφεια του χωρισμού,
Που μας αφήνει με την ικανοποίηση
Ότι ζούμε

Λυπάμαι για τις χαρές που πέρασαν,
Χαίρομαι για τον πόνο που άντεξα,
Ανυπομονώ για τα όσα θα έρθουν

Οι σκέψεις και οι αναμνήσεις,
Που συμπορεύονται μαζί μου
Συνθέτουν το άλλοτε φαιδρό
Και άλλοτε λυπηρό
Βιβλίο με τις αναμνήσεις...

Το ανώνυμο συναίσθημα

Έχω νιώσει ξανά έτσι. Έχω νιώσει ξανά το ίδιο συναίσθημα και δεν μπορώ να πω ότι μου άρεσε. Θα σας βάλω στο "μάτι του κυκλώνα" που βρίσκομαι για να γνωρίσετε και εσείς το ανώνυμο συναίσθημα που με έχει κατακλύσει.

Γνωρίζεις κάποιον άνθρωπο και κάνεις ότι μπορείς σε λογικά όρια, για να τον βοηθήσεις, για να του δείξεις ότι είναι σημαντικός για εσένα και τον θέλεις παρ' όλες τις δυσκολίες που ανακύπτουν καθημερινά. Σε απάντηση των όσων κάνεις ο άλλος αναρωτιέται γιατί είσαι καλός μαζί του και ψάχνει μια δικαιολογία για να καλύψει την δική του αδυναμία. Προσπαθεί να ρίξει τις ευθύνες στο "εμείς" και όχι στο "εγώ". Αυτό βέβαια είναι αναμενόμενο μιας και η "ψυχολογική άμυνα" αναλαμβάνει δράση για να διαφυλάξει την ακεραιότητα του εγωισμού μας. Όλα καλά έως εδώ...

Και τότε ζωντανεύει εκείνο το συναίσθημα που δεν έχει όνομα. Είναι το μείγμα θυμού, νοσταλγίας και απογοήτευσης που σου αφήνει μια πρωτόγνωρη εμπειρία. Το ανώνυμο συναίσθημα αναλαμβάνει να "σκοτώσει" λίγο-λίγο τα όσα ένιωθες μέχρι πριν λίγο. Όσο και να κρυφτείς, όσο και να τρέξεις πάντα θα σε βρίσκει για να επιτελέσει το έργο του. Κάθε φορά που κάνει την εμφάνιση του, διαγράφει και κάτι. Είναι σαν να γκρεμίζεται ένα πολυόροφο κτήριο όροφο-όροφο και όχι μια-και-έξω.

Στο τέλος αφήνει πίσω του "καμμένη γη" και το μόνο καταφύγιο που σου έχει απομείνει για να σώσεις τα συναισθηματικά περιουσιακά σου στοιχεία είναι η μοναξιά. Πόσο μπορείς να αντέξεις όμως κλεισμένος στα στεγανά του εαυτού σου; Στο τέλος αγανακτείς, σκας και καταλήγεις να μισείς όσα αγαπούσες, να αφορίζεις όσα θεωρούσες ιδανικά. Το ανώνυμο συναίσθημα ολοκλήρωσε λοιπόν την εργασία του και επιστρέφει στην παλιά του κρυψώνα.

Metallica - The Unnamed Feeling

Χαραμίζοντας την αγάπη

Για άλλη μια φορά θα αποτυπώσω σκέψεις που έχω σχετικά με τα συναισθήματα που δημιουργούνται από την "τριβή" των δύο φύλων. Αυτή την φορά θα αναζητήσω την αγάπη. Αλήθεια υπάρχει ακόμη αυτό το συναίσθημα μεταξύ των συντρόφων; Τι το κάνει τόσο ξεχωριστό και όλοι το εξυμνούν μέσα από τραγούδια, στα γράμματα τους και στις εξομολογήσεις τους;

Για να τελειώσει το παραμύθι, γνώμη μου είναι ότι η αληθινή αγάπη έχει δεχθεί ένα μεγάλο πλήγμα από τις τωρινές συνθήκες διαβίωσης. Άγχος, πίεση, τρέξιμο δε σου αφήνουν ψυχή για να μοιραστείς με τον σύντροφο σου. Όταν τελικά καταφέρεις να νιώσεις αυτό που τόσο καιρό προσπαθούσες, τότε είσαι έρμαιο στις ορέξεις του "αντίπαλου στρατοπέδου". Ένα ωραίο πρωί, ίσως υποβιβαστείς στο "καλό παιδί" που σε θέλουν για φίλο αλλά όχι για να δεχτούν την αγάπη που έχτιζες τόσο καιρό σαν το γεφύρι της Άρτας. Και έτσι εσύ θα μείνεις να αναρωτιέσαι αν τελικά αξίζει το ταξίδι προς την Ιθάκη.

Το κακό από όλη αυτή την υπόθεση είναι ότι όσα θα έχεις κερδίσει προσπαθώντας να μάθεις, συνηθίσεις τον άλλον θα στα πάρει πίσω η απογοήτευση της εγκατάλειψης. Μετά ποιος ο λόγος να πρέπει να αγαπήσεις τον άλλον; Για να μπει το κερασάκι στην τούρτα της σχέσης; Για να λες ότι η σχέση σου έχει και αγάπη πέρα από ερωτική έλξη; Άλλο ένα τεράστιο "όχι, ευχαριστώ, δεν θα πάρω..." βγαίνει από μέσα μου. Η αγάπη κοστίζει πολύ ακριβά για να χαραμίζεται...

Iron Maiden - Wasting Love

Dream on brother while you can
Dream on sister I hope you find the one
All of our lives covered up quickly by the tides of time

Spend your days full of emptyness
Spend your years full of lonliness
Waisting love in a desperate caress
Rolling shadows of nights