Forsaken lover

Τελικά τι είναι πιστό σε εμάς για περισσότερο καιρό από τον γενικό μέσο όρο; Τι μας ικανοποιεί ισόποσα όποτε ανατρέξουμε στην 'αγκαλιά' του; Τι δε θα μας γυρίσει την πλάτη στα καλά καθούμενα, επειδή μας βαρέθηκε; Όσο περνά ο καιρός τείνω να πιστεύω μόνο στις 'υλικές αγαπημένες', μιας και όλες οι υπόλοιπες έχουν ημερομηνία λήξης και μάλιστα αρκετά σύντομο.

Τουλάχιστον, οι 'υλικές ερωμένες' έχουν σταθερή συμπεριφορά απέναντι σου. Δεν έχουν παράλογες απαιτήσεις. Δεν σου ασκούν ψυχολογική βία. Δεν σε κάνουν να αναρωτιέσαι πως είναι δυνατόν να συμπεριφέρθηκες με τρόπο πρωτόγνωρο. Δεν σε πουλάνε τόσο εύκολα. Δεν έχουν φωλιασμένο στα κύτταρα τους τον ωφελιμιστικό τρόπο λειτουργίας. Δεν σε ωθούν να κάνεις άνω-κάτω το μυαλό σου μια φορά τον μήνα (στην καλύτερη των περιπτώσεων). Κάθε φορά σου δίνουν και κάτι το διαφορετικό και είναι αποκλειστικά δική σου ευθύνη η ανάδραση που θα λάβεις.

Το μόνο που ζητούν είναι μερίδιο από τον χρόνου σου. Αν τους τον δώσεις είναι σίγουρο ότι θα λάβεις και την αντίστοιχη ανταμοιβή. Η δικιά μου 'παραμελημένη αγαπημένη' με γυροφέρνει κοντά στα δέκα χρόνια, στα οποία ασχολήθηκα μαζί της περιστασιακά και ίσως λίγο άκομψα. Τελικώς, αποφάσισα να υποκύψω στις προσταγές της και να επισημοποιήσω τον δεσμό μου μαζί της. Ίσως να έπρεπε να το είχα κάνει νωρίτερα, μιας και στην κιθάρα μου βλέπω το μοναδικό πραγματικό δεύτερο μισό μου.

"Forsaken
I have come for you tonight
Awaken
Look in my eyes
And take my hand
Give yourself up to me

I waited painfully for not to fall again
Trying to silence the fear within me
Out of the nightly mist
I felt a stinging kiss
And saw a crimson stain on her lips "

Dream Theater - Forsaken

A friend in need is a friend indeed

Τον τελευταίο 1 1/2 μήνα έχω κάνει μια νέα φίλη. Γι' αυτό το λόγο και δεν έχω βρει τον απαραίτητο χρόνο για νέες αναζητήσεις που οδηγούν στην αποτύπωση δια μέσου αυτού του blog. Η φίλη αυτή λοιπόν είναι αρκετά επίμονη, έχει απαιτήσεις, διεκδικεί πράγματα από εμένα και απέχει ελάχιστα από το να περάσει την λεπτή γραμμή που θα την καθορίσει ως επίσημη αγαπημένη ή "ερωμένη" μου αν θέλετε.

Με βλέπει οχτώ ώρες καθημερινά αλλά συνήθως αυτό δεν της αρκεί. Με χρειάζεται περισσότερο χρόνο όπως αξιώνει απροκάλυπτα. Τώρα με καλεί και σε ακατάλληλες ώρες, το Σάββατο και όποτε με έχει ανάγκη. Εγώ, έχω υποκύψει δίχως πολλές αντιστάσεις και ομολογώ ότι μέχρι τώρα δεν με έχει απογοητεύσει αυτή η νέα συναναστροφή. Ο μόνος μου φόβος είναι ότι μπορεί να αφομοιώσει ένα κομμάτι του χαρακτήρα μου και μου στερήσει τον πολύτιμο ελεύθερο χρόνο μακριά από σκοτούρες και δεσμεύσεις. Αναμενόμενο αυτό, αλλά η κάθε συναναστροφή έχει και το τίμημα της.

Τώρα που το καλοσκέφτομαι βέβαια, η δουλειά μου είναι το μόνο θηλυκό με το οποίο έχω γίνει πραγματικά φίλος. Το αν θα παραμείνουμε μόνο φίλοι, είναι ένα πολύ καλό ερώτημα...

"A friend in need's a friend indeed,
A friend with weed is better
A friend with breasts and all the rest,
A friend who's dressed in leather.
A friend who'll tease is better"

Placebo - A friend in need

Under A Glass Moon

Γράφω και πάλι μετά από μέρες. Όχι επειδή δεν είχα χρόνο να σκεφτώ και να αποτυπώσω τα περιεχόμενα του κουρασμένου μου μυαλού, αλλά επειδή ήταν μέρες περισυλλογής για όσα με περιτριγυρίζουν και εγώ έχω ακόμη ελπίδα (η οποία πεθαίνει πάντα φίλε Ζάχο).

Ακατάλληλη μέρα διάλεξα να γράψω, μιας και το κλίμα διακοπών με οδηγεί άκοπα έξω από το μονοπάτι σκέψεων που έχω "ανοίξει". Τελικώς αγαπητά αγόρια και κορίτσια, η ζωή είναι μια παράσταση που επαναλαμβάνεται από τη στιγμή που πατάς στο σχολείο, που περνάς την πόρτα του πανεπιστημίου και που αποκτάς το προσωπικό σου "πλεούμενο" (βλ. δουλειά) προς μια Ιθάκη άγνωστη. Σε αυτό το πλεούμενο λοιπόν συναντάς όλων των ειδών τους ανθρώπους. Τους φιλόδοξους, τους αδιάφορους, τους γλύφτες, τους ρουφιάνους, τους "9-5", τους καβαντζωμένους.

Κάποιος θα μου πει ότι δεν ανακάλυψα δα και τον τροχό με αυτά που γράφω. Το γνωρίζω, αλλά πλέον ζω αυτό που μέχρι πρότινος ήταν μια ιστορία από τα χείλη κάποιου που είχε πάνω του τις ουλές της ζωής. Αυτό που με απασχολεί πλέον είναι η εξατομίκευση της συμπεριφοράς ανάλογα με ποιον έχεις απέναντι έτσι ώστε να αποφύγω μια πιθανή "μαχαιριά", μια εργασιακή "γροθιά". Και μετά σου λένε να είσαι ο εαυτός σου, να συμπεριφέρεσαι φυσικά, να μην κλείνεσαι κτλ φαιδρά λεγόμενα. Όχι δεν έχω τον φόβο της καταδίωξης ούτε νομίζω ότι όλοι ασχολούνται με εμένα, αλλά ο κόσμος μας δεν είναι αγγελικά πλασμένος για να με αφήσω ανοχύρωτο στις ορέξεις του κάθε "αρπαχτικού".

Το φεγγάρι με ωθεί να κλείσω τον υπολογιστή και να αφήσω τις σκέψεις μου να τρέξουν σαν τον αεράκι που φυσά τώρα. Αρκετά ελκυστική ιδέα. Καλό 15αύγουστο σε όλους.

"Liquid shadows silence their screams
I smile at the moon
Chasing water from the sky
I argue with the clouds
Stealing beauty from my eyes
Beneath a blackened summer sky
Praying for time to disappear"

Dream Theater - Under A Glass Moon

Desert rain

Αυτή τη φορά δεν θα γράψω κάτι για να σας παρασύρω στο μονοπάτι των σκέψεων μου. Αντ' αυτού θα αφήσω τους στίχους να μιλήσουν για εμένα και να εκπροσωπήσουν ότι νιώθω αυτή την Κυριακή του Αυγούστου.

Καλή εβδομάδα προβλέπεται...

The sympathy in my mind is growing cold
Life is like the burning sand so I'm told
The time is coming near when solitude appears
Take the chains of oppression away

Through the sands of time I'm marching on
The blistering rays of hate strengthen me
The violent mass has shown my destiny
Does all of this justify the rage inside

The desert rain is changing me
It's called on me to rise

A world of hate and malice
Yes, that's the way it seems
The hour glass is running out

Iced Earth - Desert Rain lyrics

Τhe Εmotional Μinefield

Αυτή την στιγμή συντάσσω το κείμενο μου σε ένα μέρος, στο οποίο έχω έντονες εμπειρίες, εικόνες με πολλά χαμόγελα, στιγμές διακοπών και χαλάρωσης. Απέφευγα να το επισκεφθώ επιμελώς εδώ και κοντά ενάμιση χρόνο για τον λόγο που αναφέρω στον τίτλο της ανάρτησης μου (βλ. στρουθοκαμηλισμός).

Όπου και να κοιτάξω, ακόμη και στην πιο μικρή γωνία, την πιο ασήμαντη λεπτομέρεια του χώρου, ξεπηδούν εικόνες, μικρά αποσπάσματα μιας ζωής που δεν υπάρχει τρόπος να ξεχάσω. Κάθε βήμα ισοδυναμεί με μία "έκρηξη" αναμνήσεων. Αυτό που νιώθω, είναι η νοσταλγία τέτοιων στιγμών που μου λείπουν και τώρα δεν μπορώ να έχω.

Ένα χαρτάκι στο οποίο είναι γραμμένο το όνομα μου, τα φλυτζάνια που φιλοξενούσαν τον καφέ μετά το πρωινό ξύπνημα, το τσίπουρο από το οποίο πίνω τώρα και ένα βράδυ με είχε ζαλίσει ενώ δεν έπρεπε.

Εβίβα λοιπόν. Στην υγειά σας...

"Ash to ash
Dust to dust
Fade to black
But the memory remains..."

Metallica - The Memory Remains lyrics

Η στιγμή που περνά και χάνεται

Φορές-φορές ζούμε στιγμές που για κάποιο ανεξήγητο λόγο είναι μοναδικές για εμάς και σίγουρα δεν πρόκειται να επαναληφθούν. Έτσι, περνούν και αυτές στην σφαίρα της απορίας "Αν είχα ενεργήσει έτσι, τότε τι θα γινόταν;"

Όλα τελικά είναι θέμα χρονισμού. Αρκεί ένα ψήγμα χρόνου για να χαθεί η στιγμή, από την ατολμία μας να κάνουμε το βήμα και να αρπάξουμε την ευκαιρία από τα μαλλιά. Άπαξ και σου ξεφύγει, καλύτερα να την τοποθετήσεις στο πάνθεον με τις υπόλοιπες αναμνήσεις που χρήζουν ειδικής ανάλυσης με την απαραίτητη συνοδεία φίλων και αλκοόλ.

Ρίσκο αγαπητά αγόρια και κορίτσια. Εκεί βρίσκεται η γοητεία του παιγνίου. Αν μένουμε στα λόγια και φοβόμαστε να βγούμε από την "συσκευασία" μας, τότε χάνεται η χαρά της "χρήσης", της εμπειρίας, καθώς και της γνώσης του αποτελέσματος.

"Η ζωή μου περνά και χάνεται
η ζωή περνά και χάνεται, χάνεται
η στιγμή που ποτέ δεν πιάνεται
η στιγμή ποτέ δεν πιάνεται μάτια μου
Μια στιγμή και μ' αφήνεις μόνο μου
μια στιγμή και είμαι μόνος μου, μόνος μου"

Γίαννης Πάριος - Σήμερα

Η καβάντζα

Άλλη μια λέξη που μπήκε στη λίστα με αυτές που αγαπώ να μισώ. Η ετυμολογία λέει ότι αυτό το ουσιαστικό προσδιορίζει μια σίγουρη λύση, ένα απάγκιο όταν η μοίρα έφερε καλύτερη ζαριά από εμάς στο παιχνίδι της ζωής.

Ο λόγος που με ωθεί να γράψω, είναι οι σκέψεις που έκανα στις ολιγοήμερες διακοπές μου. Δεν φοβάμαι να ομολογήσω ότι αποτέλεσα και εγώ την καβάντζα κάποιου. Όταν το διαπιστώνεις η γεύση είναι πικρή, θυμώνεις, αφορίζεις και στο τέλος καταλήγεις να τοποθετείς το συμβάν στο "κουτί" με τα υπόλοιπα γεγονότα που θέλεις να ξεχάσεις γρήγορα.

Στην περίπτωση μου, έγινα η καβάντζα γιατί το κάτι πιο ενδιαφέρον που υπήρχε στον ορίζοντα δεν "έκατσε" ή δεν γινόταν να "κάτσει". Το άσχημο σε αυτή την υπόθεση είναι ο εγωισμός του ατόμου που δεν με άφησε να προχωρήσω παρά μόνο προτίμησε να με αφήσει στα "σκοτάδια", να αναρωτιέμαι τι στο διάολο έκανα λάθος. Προτίμησε να μην πει την αλήθεια, για να μην χαθεί η καβάντζα. Βέβαια, για να μην νομίζετε ότι είμαι και το θύμα της υπόθεσης, ομολογώ και πάλι ότι αγνόησα επιδεικτικά κάποια σημάδια που έβγαζαν μάτι.

Η πληρωμένη απάντηση, που δρα και σαν παυσίπονο ήταν ότι δεν έπρεπε να προδοθούν έτσι απλά όλοι οι κόποι και οι προσπάθειες που είχαν γίνει στο παρελθόν. Αναρωτιέμαι τώρα..."Εγώ, ο Ηλίας ως άτομο, που στο διάολο ήμουν;". Στο παρασκήνιο σίγουρα.Οπότε και έγινα εκείνος που ήξερε τα λιγότερα και έριχνε το βάρος στους ώμους του που δεν πέτυχε το πείραμα. Δεν παραπονιέμαι και συγχρόνως συγχωρώ τις αδυναμίες της ανθρώπινης φύσης. Αυτό που δεν συγχωρώ ποτέ είναι ο εγωισμός που ισοπεδώνει τα πάντα στο πέρασμα του, για να μην χάσουμε τα κεκτημένα.

Θες κάτι άλλο; Παραδέξου το βρε αδερφέ και άντε στο καλό. Δεν θα σε κατηγορήσει κανείς, ακόμη και όταν το αγκάθι μπει βαθιά στα πλευρά του. Έχω μάθει να αποδέχομαι το αποτέλεσμα και τώρα θέλω να βάλω τελεία. Η σκηνή μπορεί να τελείωσε, αλλά η παράσταση συνεχίζεται.

Υ.Γ. : Να, που μια φορά μπορούν να συνδυαστούν το "ποτέ..." με το "πάντα...".

"Στου δειλινού την άκρη αποκοιμήθηκα
σαν ξένος, σαν ξενάκι, σαν πάντα ξένος
κι ήρθε και κατακάθησε πάνω μου σα σεντόνι
όλη της γης η σκόνη,
όλη της γης η σκόνη...

Ήρθε με τη σειρά της κι η μαύρη θάλασσα
έφερε ένα καράβι ακυβέρνητο
ανέβηκα σαν άνεμος, ανέβηκα σαν κλέφτης
το ψέμα δεν το βλέπεις,
το ψέμα δεν το βλέπεις..."

Θανάσης Παπακωνσταντίνου - Διάφανος

Look Alive

Έχετε αναλογιστεί ποτέ γιατι προσπαθούμε σε αυτή τη ζωή; Ποιος ο λόγος που παιδευόμαστε; Γιατί χαλάμε την ζαχαρένια μας και μας τραβολογάμε από υποχρέωση, σε υποχρέωση, από άγχος σε νέες σκοτούρες; Στο μυαλό μου τριγυρνούν αυτές οι σκέψεις, τις τελευταίες ώρες μιας και συνεχώς μου βάζω πράγματα στη λίστα με όσα πρέπει να γίνουν.

Τελικά τι ψάχνουμε; Τα λεφτά; Την καλή εικόνα προς τους άλλους; Υστεροφημία; Υλικούς στόχους για την τέρψη των αναγκών που μας έχουν δημιουργήσει; Η δική μου απάντηση είναι η πιο ανώδυνη. Αυτή την στιγμή δεν μπορώ να δικαιολογήσω για ποιον λόγο προσπαθώ, την αιτία που με ωθεί προς ένα μέλλον άγνωστο. Όσοι βιαστούν να επικαλεστούν τον Σίγκμουντ Φρόυντ, δυστυχώς θα τους απογοητεύσω. Σ' αυτό τον τομέα είμαι αφοριστικός οπότε, προχωράμε παρακάτω.

Άλλοι θα πουν, "Για να δείχνεις ζωντανός!". Η πληρωμένη απάντηση σ' αυτή τη γνώμη είναι ότι, άλλο να είσαι ζωντανός και άλλο να δείχνεις ζωντανός. Βρίσκομαι για τα καλά στην ευχάριστη επανάληψη της ρουτίνας που συνειδητά την αφήνω και μου κλέβει χρόνο, μέρα με την μέρα, βδομάδα με την βδομάδα. Έτσι είναι πιο ανώδυνα και το ταξιδάκι συνεχίζεται. Ο προορισμός άγνωστος, αλλά ποιος νοιάστηκε. Το ταξίδι μετρά, αρκεί να προχωράς με ρυθμό που να σου επιτρέπει να παρακολουθείς το περιβάλλον και τον περίγυρο σου.

Υ.Γ.: Τρεις και σήμερα μέχρι να κάνω το διάλειμμα που μάλλον μου χρειάζεται :)

"A picture says with sight
what we can't say with words
But you've been walking eyes to feet in dark sunglasses
A picture will survive
So smile and look alive
The camera lens is opening, the wider angle's yours"

Incubus - Look Alive

Λυκοφιλίες

Κάθε μέρα είναι μπροστά μου. Όποτε τις αντιλαμβάνομαι νιώθω μια περίεργη ανασφάλεια ότι μπορεί και κάποιος από τους "κοντινούς" μου να με περιμένει με το δάχτυλο στην σκανδάλη, όταν ξεστρατίσω.

Είναι θλιβερό να μην μπορείς να φέρεις το παιχνίδι στα μέτρα σου. Έτσι και τώρα αναγκάζομαι να συμμετέχω για να ανήκω σε ένα "ομοιογενές" σύνολο. "Και τι ζητάς;" θα μου πει κάποιος που διαβάζει όλες αυτές τις σκέψεις. "Ειλικρίνεια.." θα απαντήσω δίχως δεύτερη σκέψη.

Αναγκαίο κακό ή απαραίτητη κοινωνικοποίηση που επέρχεται με την θυσία μικρής μερίδας των πιστεύω σου; Η απάντηση ακροβατεί και πάλι μεταξύ των δύο. Η μοναξιά τελικά είναι καλή φίλη. Σου δίνει απλόχερα το πολυτιμότερο αγαθό. Και ποιο είναι αυτό; Ο χρόνος για να βουτήξεις στα απύθμενα των σκέψεων σου, να περπατήσεις σε απάτητους ατραπούς και να ανακαλύψεις νέα επίπεδα.

"True friendship is like sound health; the value of it is seldom known until it be lost"

Charles Caleb Colton