A nightmare to remember

Ένα τηλέφωνο χτυπά το καλοκαιρινό απόγευμα του Αυγούστου. Ο παππούς απαντά και μαθαίνει τα νέα. "Είναι στο νοσοκομείο..." και η γραμμή κλείνει. Τα μαντάτα διαδίδονται γρήγορα, παραλλάσσονται και λίγες στιγμές αργότερα η ερώτηση που σχηματίζεται στα χείλη του ξάδερφου..."Είναι ζωντανός...;".

Λίγο πιο νότια, εγώ να ανοίγω τα μάτια μου και να κοιτώ τον γαλανό ουρανό. Το κεφάλι μου 'αγκαλιασμένο' σφιχτά από το κράνος. Το σώμα μου να καίγεται από την άσφαλτο και ο πόνος να τρέχει μέσα μου με διακόσια. "Όχι...Εγώ το πέρασα αυτό...Δεν συμβαίνει πάλι".

Απότομο ξύπνημα. Ένας εφιάλτης που θα αργήσει να ξεθωριάσει...

A nightmare to remember
I'd never be the same
What began as laughter
So soon would turn to pain

The sky was clear and frigid
The air was thick and still
Now I'm not one to soon forget
And I bet I never will

Dream Theater - A nightmare to remember

Αριθμοί

Τελικά θα αθετήσω μια την υπόσχεση του προηγούμενου post μου. Και πως να μην το κάνω δηλαδή όταν η καθημερινότητα μου περιστρέφεται γύρω από μια 'άτυχη' στιγμή του καλοκαιριού. Και αριθμοί...Αριθμοί αρκετοί για να βάζω τους δικούς μου 'σελιδοδείκτες' στον καιρό που πέρασε και για να μου θυμίζουν. Αριθμοί σφηνωμένοι μέσα μου, που αυξάνονται μόνο και με βοηθούν όποτε θέλω να κάνω μια σύντομη αναδρομή.

1...μήνα έκανα να πατήσω το πόδι μου κάτω
2...βίδες στο γόνατο
3...μήνες αναρρωτική άδεια
4...μήνες μακριά από τη δουλειά
5...το πρωινό ξύπνημα του πρώτου καιρού
6...βίδες στην κερκίδα του δεξιού χεριού
7...μέρες η ίδια σύριγγα σφηνωμένη μέσα μου
15...μέρες ξαπλωμένος στο νοσοκομείο
18...ράμματα στο αντιβράχιο και άλλα τόσα στο γόνατο
25...ευρώ για να 'επιπλέω' στο χλωριωμένο νερό
29...Αυγούστου η στενή επαφή με τα κάγκελα της Αρδηττού
30...Νοεμβρίου επιστρέφω στο γραφειάκι μου
32...επισκέψεις για φυσικοθεραπεία (και έχει κι΄άλλο)
67...κιλά μόλις βγήκα από το Λαϊκό
73...κιλά τώρα μετά από προσπάθεια

End of the line

Φτάνει κάποια στιγμή λοιπόν που αποφασίζεις να βάλεις την τελεία. Φθάρηκα όλον αυτόν τον καιρό, οπότε ήρθε η ώρα να παύσω να γράφω για την περιπέτεια των τελευταίων σαράντα ημερών.

Όσο και να διαφωνούν ορισμένοι οι "πατερίτσες" με δίδαξαν καλά το μάθημα που έπρεπε να είχα μάθει εδώ και καιρό. Τέρμα οι εφηβικές "ονειρώξεις", οι απερισκεψίες και τα ακροβατικά. Σε παλαιότερη ανάρτηση, είχα αποτάξει τον παράγοντα ασφάλεια από πάνω μου. Εκείνη την εποχή με έπνιγε αλλά η θολούρα έκρυψε το επικείμενο κόστος. Λάθος μου, και τώρα είναι η ώρα της πληρωμής.

Το δικό μου "σεντούκι" κλείνει και μαζί του παίρνει ένα κομμάτι του εαυτού μου που το είχα αφήσει ελεύθερο να αλωνίζει, να με "χρεώνει" και να αλλοιώνει. Το δικό μου "σεντούκι" δεν έχει χώρο για σκληρά συναισθήματα , οργή, θυμό και μίσος, παρ' όλο που άνετα θα μπορούσαν να στριμωχτούν μέσα του. Το δικό μου "σεντούκι" θα καεί για να μην μπορώ να το βρω σε θάλασσες και λάκκους.

Είναι ώρα για αναδόμηση και σκέψη. Δίχως πολλά λόγια και υπερβολές. Δίχως τάση διαφήμισης και ωραιοποίησης. Μόνο πράξεις για τους αγαπημένους μου και εμένα. Λόγια που λέγονται για μια μόνο φορά. Πράξεις που θα γίνονται συνέχεια...

"Dead hourglass of time
Sand we will not ever find
We gather here today
Say goodbye
Cause you've reached the end of the line"

Metallica - The end of the line

Black Gives Way To Blue

Οι μέρες περνούν γρήγορα όπως είπα και σε προηγούμενη ανάρτηση μου. Και έτσι έρχονται πίσω οι δυνάμεις μου, ξυπνούν οι αγκυλωμένοι μύες και το ηθικό παίρνει το ασανσέρ για ψηλότερα πατώματα.

Νιώθω να γεμίζω πάλι από ενέργεια και θέληση για να συνεχίσω, να κυνηγήσω τους στόχους μου και όλα αυτά που ήθελα να κάνω καιρό τώρα. Βέβαια για να μην είμαι αχάριστος , έχω δίπλα μου ανθρώπους που με ωθούν να πετάξω από πάνω μου όποιες 'βοηθητικές ρόδες΄.

Εκείνη σταθερή, δίπλα στα πρώτα μου βήματα, η 'σφαλιάρα' όποτε πάω να ξεστρατίσω από το μονοπάτι που οδηγεί στην αποκατάσταση των τραυμάτων. Δεν θα βαρεθώ να το γράφω. Είναι η κινητήριος δύναμη μου αυτές τις ημέρες. Τελικά είμαι τυχερός μέσα στην ατυχία μου. Θέλω κάποτε να το ανταποδώσω όλο αυτό. Όχι για να είμαστε πάτσι, αλλά επειδή το αξίζει μέχρι και την 'τελευταία σταγόνα' που έλεγε η ρεκλάμα.

Και ο ουρανός αρχίζει να γίνεται γαλανός ξανά...

"Lay down, black gives way to blue
Lay down, I'll remember you..."

Alice In Chains - Black Gives Way To Blue

1 μήνα μετά

Ένας μήνας ακριβώς σήμερα, από τότε που ξεκίνησε η περιπέτεια μου και να που συνεχίζω ακόμη να μαθαίνω.

α.) Δεν μου αρέσει το βλέμμα συμπόνοιας που εισπράττω όταν με βλέπουν στον δρόμο. Τραυματίας είμαι, όχι 'έτοιμος προς αναχώρηση'.
β.) Στο λύγισμα καλά τα πάμε. Στο τέντωμα έχουμε δουλειά ακόμη (βλ. γόνατο)
γ.) Η αξία του αντίχειρα είναι ανεκτίμητη, και όταν δεν λειτουργεί οι πιο απλές ενέργειες φαντάζουν βουνό (βλ. άνοιγμα βρύσης).
δ.) Οι μικροί αλτήρες (2-3kg) που σνόμπαρα επιδεικτικά, τώρα παίρνουν την εκδίκηση τους.
ε.) Όσο ξεθαρρεύω, τόσο πιο ανυπόμονος γίνομαι.
στ.) Τρώω συνέχεια και μέχρι πριν λίγες μέρες έχανα βάρος.
ζ.) Μια βόλτα στο πάρκο των παιδικών μου αναμνήσεων, μετά από ένα σ/κ κλεισμένος στο σπίτι είναι το καλύτερο φάρμακο για την ψυχολογία μου.
η.) Τελικά το Black Album είναι πέρα κριτικής (άρεσε στην μητέρα μου :)
θ.) Μια εβδομάδα έμεινε μέχρι να αποτινάξω από πάνω μου τις πατερίτσες.
ι.) Η υπομονή είναι ο καλύτερος σύμμαχος, αρκεί να τον αποκτήσεις.

Fast Forward

Όλα γίνονται τόσο γρήγορα. Οι ώρες περνούν σαν το τραίνο express που διασχίζει χωρίς στάση τους ενδιάμεσους σταθμούς. Οι ώρες κυλούν σαν το ποτάμι που φούσκωσε από την φθινοπωρινή βροχή. Έτσι και η ζωή μου αυτές τις ημέρες.

Ξύπνημα, πρωινό συνοδευόμενο από μια μικρή δόση απαισιοδοξίας, χάζεμα στις σελίδες του διαδικτύου, μια ματιά στην χαρτούρα του ΙΚΑ που κάθε μέρα θα συμπληρώσω αύριο, ασκήσεις για το δεξί μου γόνατο. Και η επανάληψη θα συνεχιστεί. Μέχρι πότε; Μέχρι να χωνέψω κάποια πράγματα και αποφασίσω να σοβαρευτώ.

Έπειτα έρχεται το βράδυ και μαζί με αυτό εκείνη που κάνει το σκοτάδι να μοιάζει λιγότερο μαύρο απ' όσο είναι. Με την παρουσία της με κάνει να θέλω να προσπαθήσω ακόμη πιο σκληρά για να ορθοποδήσω. Είναι το δικό μου χαπάκι για ντόπινγκ (και είναι και νόμιμο)...

Exit Night, Enter Light

Έφτασε κιόλας (;;;) η στιγμή που περίμενα δύο εβδομάδες τώρα. Αύριο βγαίνω και ήδη νιώθω καλύτερα. Καθαρά ψυχολογικά και μόνο, νιώθω σαν να έχει φύγει από πάνω μου μια άγκυρα που με έδενε για τα καλά στο δωμάτιο 252.

Ναι, κουράστηκα, φθάρηκα και θέλω νέο αέρα. Τι; Κοστίζει; Πληρώνω μετρητοίς γι' αυτό που έχω απολέσει 15 x 24 ώρες. Καλά, και τι είναι αυτό που σου λείπει τόσο και μας έγινες τόσο ανοιχτοχέρης ξαφνικά; Μου έλειψε ο χώρος μου, η ησυχία μου, οι ανθρώπινες στιγμές με εκείνη δίχως την παρουσία κανενός, δίχως τις κλεφτές ματιές και τα ένοχα βλέμματα.

Βρέχει έξω. Πόσο θα ήθελα να είμαι με ομπρέλα στο χέρι και να τριγυρνώ στα σοκάκια των Εξαρχείων για να δω κιθάρες, comics και βιβλία. Έπειτα μια κούπα ζεστό καφέ στο Studio με εκείνη να κοιτάζει μέσα από το θολό τζάμι, δίχως πολλά λόγια. Τόσο ζωντανές εικόνες. Τόση ανάγκη να γίνω καλά για να βγω από αυτό το σκοτεινό τούνελ και τρέξω πάλι σε δρόμους συννεφιασμένους, με ήλιο και παγωνιά.

(11 Σεπτεμβρίου 2009)

Εικόνες του μυαλού μου

Οι μέρες που απομένουν μέχρι να αναρρώσω πλήρως, μου θυμίζουν αγώνα σε τροχιά σπειροειδή που στο κέντρο έχει στρογγυλοκάτσει ο πόνος. Δίπλα μου τρέχει εκείνη υπομονετικά, με ρυθμό που να μπορώ να αντέξω για να συνεχίσω. Λίγο πριν ολοκληρώσω την διαδρομή, μου αφήνει το χέρι, ορμάει μπροστά και με περιμένει στον τερματισμό με μια αγκαλιά ανοιχτή για να ξεκουραστώ μέσα της...

Πόσα προλαβαίνεις να μάθεις σε 8 μέρες;

1.) Και μη χειρότερα.
2.) Το γινάτι βγάζει μάτι (διαπιστωμένο εις διπλούν).
3.) Το νοσοκομείο με αρρωσταίνει με τον πιο υγιεινό τρόπο.
4.) Η ακινησία με τρελαίνει.
5.) "Αυτό που οι σκύλοι βάφτισαν ..." δεν λέγεται μονάχα μέσα από λόγια. Γίνεται φανερό από πράξεις και ένα μόνο βλέμμα.
6.) Μισό χαμόγελο της αλλάζει την γκρίζα παλέτα που ετοιμάζεις κάθε βράδυ.
7.) Υπάρχει και χειρότερο από την τουαλέτα του στρατού (βλ. καθετήρας, πάπια).
8.) Ο μικρός θάλαμος νοσηλείας είναι καλύτερος από τον μεγάλο. Ο άδειος θάλαμος είναι καλύτερος και από τους δυο.
9.) Ο ήσυχος βραδινός ύπνος είναι ανάμνηση πλέον.
10.) Οι βλακείες που μπορείς να πεις πάνω στην απελπισία σου, είναι απλά τραγικές.
11.) Ο πόνος ξυπνά μαζί σου κάθε βράδυ αρκετές φορές, έτσι ώστε να θυμίζει πράγματα που πρέπει να γίνουν 'τατουάζ' στο μυαλό.
12.) Μπορεί να νυστάζεις αλλά δε θες να κοιμηθείς στο κρεβάτι αγκαλιά με τον πόνο.
13.) Η κακιά νοσοκόμα είναι ξανθιά (βαμμένη) και κοντή. Η καλή έχει ρεπό :(
14.) Ένας φίλος που περίμενα να δω, μάλλον δεν θα έρθει...

(6 Σεπτεμβρίου 2009)