Η στιγμή που περνά και χάνεται

Φορές-φορές ζούμε στιγμές που για κάποιο ανεξήγητο λόγο είναι μοναδικές για εμάς και σίγουρα δεν πρόκειται να επαναληφθούν. Έτσι, περνούν και αυτές στην σφαίρα της απορίας "Αν είχα ενεργήσει έτσι, τότε τι θα γινόταν;"

Όλα τελικά είναι θέμα χρονισμού. Αρκεί ένα ψήγμα χρόνου για να χαθεί η στιγμή, από την ατολμία μας να κάνουμε το βήμα και να αρπάξουμε την ευκαιρία από τα μαλλιά. Άπαξ και σου ξεφύγει, καλύτερα να την τοποθετήσεις στο πάνθεον με τις υπόλοιπες αναμνήσεις που χρήζουν ειδικής ανάλυσης με την απαραίτητη συνοδεία φίλων και αλκοόλ.

Ρίσκο αγαπητά αγόρια και κορίτσια. Εκεί βρίσκεται η γοητεία του παιγνίου. Αν μένουμε στα λόγια και φοβόμαστε να βγούμε από την "συσκευασία" μας, τότε χάνεται η χαρά της "χρήσης", της εμπειρίας, καθώς και της γνώσης του αποτελέσματος.

"Η ζωή μου περνά και χάνεται
η ζωή περνά και χάνεται, χάνεται
η στιγμή που ποτέ δεν πιάνεται
η στιγμή ποτέ δεν πιάνεται μάτια μου
Μια στιγμή και μ' αφήνεις μόνο μου
μια στιγμή και είμαι μόνος μου, μόνος μου"

Γίαννης Πάριος - Σήμερα

Η καβάντζα

Άλλη μια λέξη που μπήκε στη λίστα με αυτές που αγαπώ να μισώ. Η ετυμολογία λέει ότι αυτό το ουσιαστικό προσδιορίζει μια σίγουρη λύση, ένα απάγκιο όταν η μοίρα έφερε καλύτερη ζαριά από εμάς στο παιχνίδι της ζωής.

Ο λόγος που με ωθεί να γράψω, είναι οι σκέψεις που έκανα στις ολιγοήμερες διακοπές μου. Δεν φοβάμαι να ομολογήσω ότι αποτέλεσα και εγώ την καβάντζα κάποιου. Όταν το διαπιστώνεις η γεύση είναι πικρή, θυμώνεις, αφορίζεις και στο τέλος καταλήγεις να τοποθετείς το συμβάν στο "κουτί" με τα υπόλοιπα γεγονότα που θέλεις να ξεχάσεις γρήγορα.

Στην περίπτωση μου, έγινα η καβάντζα γιατί το κάτι πιο ενδιαφέρον που υπήρχε στον ορίζοντα δεν "έκατσε" ή δεν γινόταν να "κάτσει". Το άσχημο σε αυτή την υπόθεση είναι ο εγωισμός του ατόμου που δεν με άφησε να προχωρήσω παρά μόνο προτίμησε να με αφήσει στα "σκοτάδια", να αναρωτιέμαι τι στο διάολο έκανα λάθος. Προτίμησε να μην πει την αλήθεια, για να μην χαθεί η καβάντζα. Βέβαια, για να μην νομίζετε ότι είμαι και το θύμα της υπόθεσης, ομολογώ και πάλι ότι αγνόησα επιδεικτικά κάποια σημάδια που έβγαζαν μάτι.

Η πληρωμένη απάντηση, που δρα και σαν παυσίπονο ήταν ότι δεν έπρεπε να προδοθούν έτσι απλά όλοι οι κόποι και οι προσπάθειες που είχαν γίνει στο παρελθόν. Αναρωτιέμαι τώρα..."Εγώ, ο Ηλίας ως άτομο, που στο διάολο ήμουν;". Στο παρασκήνιο σίγουρα.Οπότε και έγινα εκείνος που ήξερε τα λιγότερα και έριχνε το βάρος στους ώμους του που δεν πέτυχε το πείραμα. Δεν παραπονιέμαι και συγχρόνως συγχωρώ τις αδυναμίες της ανθρώπινης φύσης. Αυτό που δεν συγχωρώ ποτέ είναι ο εγωισμός που ισοπεδώνει τα πάντα στο πέρασμα του, για να μην χάσουμε τα κεκτημένα.

Θες κάτι άλλο; Παραδέξου το βρε αδερφέ και άντε στο καλό. Δεν θα σε κατηγορήσει κανείς, ακόμη και όταν το αγκάθι μπει βαθιά στα πλευρά του. Έχω μάθει να αποδέχομαι το αποτέλεσμα και τώρα θέλω να βάλω τελεία. Η σκηνή μπορεί να τελείωσε, αλλά η παράσταση συνεχίζεται.

Υ.Γ. : Να, που μια φορά μπορούν να συνδυαστούν το "ποτέ..." με το "πάντα...".

"Στου δειλινού την άκρη αποκοιμήθηκα
σαν ξένος, σαν ξενάκι, σαν πάντα ξένος
κι ήρθε και κατακάθησε πάνω μου σα σεντόνι
όλη της γης η σκόνη,
όλη της γης η σκόνη...

Ήρθε με τη σειρά της κι η μαύρη θάλασσα
έφερε ένα καράβι ακυβέρνητο
ανέβηκα σαν άνεμος, ανέβηκα σαν κλέφτης
το ψέμα δεν το βλέπεις,
το ψέμα δεν το βλέπεις..."

Θανάσης Παπακωνσταντίνου - Διάφανος

Look Alive

Έχετε αναλογιστεί ποτέ γιατι προσπαθούμε σε αυτή τη ζωή; Ποιος ο λόγος που παιδευόμαστε; Γιατί χαλάμε την ζαχαρένια μας και μας τραβολογάμε από υποχρέωση, σε υποχρέωση, από άγχος σε νέες σκοτούρες; Στο μυαλό μου τριγυρνούν αυτές οι σκέψεις, τις τελευταίες ώρες μιας και συνεχώς μου βάζω πράγματα στη λίστα με όσα πρέπει να γίνουν.

Τελικά τι ψάχνουμε; Τα λεφτά; Την καλή εικόνα προς τους άλλους; Υστεροφημία; Υλικούς στόχους για την τέρψη των αναγκών που μας έχουν δημιουργήσει; Η δική μου απάντηση είναι η πιο ανώδυνη. Αυτή την στιγμή δεν μπορώ να δικαιολογήσω για ποιον λόγο προσπαθώ, την αιτία που με ωθεί προς ένα μέλλον άγνωστο. Όσοι βιαστούν να επικαλεστούν τον Σίγκμουντ Φρόυντ, δυστυχώς θα τους απογοητεύσω. Σ' αυτό τον τομέα είμαι αφοριστικός οπότε, προχωράμε παρακάτω.

Άλλοι θα πουν, "Για να δείχνεις ζωντανός!". Η πληρωμένη απάντηση σ' αυτή τη γνώμη είναι ότι, άλλο να είσαι ζωντανός και άλλο να δείχνεις ζωντανός. Βρίσκομαι για τα καλά στην ευχάριστη επανάληψη της ρουτίνας που συνειδητά την αφήνω και μου κλέβει χρόνο, μέρα με την μέρα, βδομάδα με την βδομάδα. Έτσι είναι πιο ανώδυνα και το ταξιδάκι συνεχίζεται. Ο προορισμός άγνωστος, αλλά ποιος νοιάστηκε. Το ταξίδι μετρά, αρκεί να προχωράς με ρυθμό που να σου επιτρέπει να παρακολουθείς το περιβάλλον και τον περίγυρο σου.

Υ.Γ.: Τρεις και σήμερα μέχρι να κάνω το διάλειμμα που μάλλον μου χρειάζεται :)

"A picture says with sight
what we can't say with words
But you've been walking eyes to feet in dark sunglasses
A picture will survive
So smile and look alive
The camera lens is opening, the wider angle's yours"

Incubus - Look Alive

Λυκοφιλίες

Κάθε μέρα είναι μπροστά μου. Όποτε τις αντιλαμβάνομαι νιώθω μια περίεργη ανασφάλεια ότι μπορεί και κάποιος από τους "κοντινούς" μου να με περιμένει με το δάχτυλο στην σκανδάλη, όταν ξεστρατίσω.

Είναι θλιβερό να μην μπορείς να φέρεις το παιχνίδι στα μέτρα σου. Έτσι και τώρα αναγκάζομαι να συμμετέχω για να ανήκω σε ένα "ομοιογενές" σύνολο. "Και τι ζητάς;" θα μου πει κάποιος που διαβάζει όλες αυτές τις σκέψεις. "Ειλικρίνεια.." θα απαντήσω δίχως δεύτερη σκέψη.

Αναγκαίο κακό ή απαραίτητη κοινωνικοποίηση που επέρχεται με την θυσία μικρής μερίδας των πιστεύω σου; Η απάντηση ακροβατεί και πάλι μεταξύ των δύο. Η μοναξιά τελικά είναι καλή φίλη. Σου δίνει απλόχερα το πολυτιμότερο αγαθό. Και ποιο είναι αυτό; Ο χρόνος για να βουτήξεις στα απύθμενα των σκέψεων σου, να περπατήσεις σε απάτητους ατραπούς και να ανακαλύψεις νέα επίπεδα.

"True friendship is like sound health; the value of it is seldom known until it be lost"

Charles Caleb Colton

Amissae Momentum

Σε προηγούμενη ανάρτηση μου, είχα πλέξει το εγκώμιο για την ευεργετική δύναμη ενός ανοιξιάτικου πρωινού. Για την δύναμη που με γέμιζε , με ελπίδα. Για την πίστη ότι όλα τα οχυρά έχουν την Κερκόπορτα τους.

Τις τελευταίες δύο εβδομάδες βρίσκομαι στον αντίποδα. Νιώθω να έχω χάσει την ορμή μου και πάλι. "Κρίση είναι και θα περάσει.." μου λέω για να με καθησυχάσω. ¨Γιατί έπεσα όμως στην ίδια παγίδα και πάλι;" επιμένω με μια ερώτηση. Έπεσα και πάλι στα ίδια εμπόδια, δηλαδή στον εγωισμό των άλλων, την σαθρότητα ορισμένων σχέσεων που με περιβάλλουν και την αδυναμία μου να καρφώσω το μαχαίρι στην πληγή που δεν έχει επουλωθεί.

Όχι, δεν περίμενα να λύσω αυτούς τους γρίφους τόσο γρήγορα. Είχα την προσδοκία ότι θα είχα βρει ένα "παυσίπονο" για τις δύσκολες εκείνες μέρες του μήνα, που θα απομάκρυνε τους πόνους όταν δεν τους είχα και τόσο ανάγκη.

Το έργο τους όμως ανέβηκε με επιτυχία. Η απόρροια; Εγώ να στέκομαι μπροστά στο είδωλο μου, δίχως να βγαίνει ένας μορφασμός που θα εκδηλώνει χαρά ή λύπη. Η απάθεια με ανησυχεί περισσότερο από ένα δάκρυ ή ένα ανέμελο χαμόγελο.


“If your position is everywhere, your momentum is zero.”

William N. Lipscomb

Μιλάς πολύ...Ακούς πολύ;

Μια εβδομάδα τελειώνει, μια σειρά σκέψεων ξεκινά πάλι. Αυτή έχει να κάνει με την λεκτική επικοινωνία και το πόσο μπορούμε να ανιχνεύσουμε τα σημάδια που στέλνει ο δέκτης των μηνυμάτων μας. Δεν πρόκειται να ανακαλύψω και πάλι τον τροχό. Απλά θα θυμίσω κάποιες λεπτομέρειες που μπορούν να βελτιώσουν τις προφορικές μας ικανότητες, ορμώμενος από παραδείγματα που αντιμετωπίζω τον τελευταίο καιρό.

α.) Παρατήρησε τον συνομιλητή σου, μιας και ένα μεγάλο κομμάτι της λεκτικής επικοινωνίας γίνεται δίχως τα αυτιά σου να εντοπίσουν κάποιον ήχο. Αν ο απέναντι σου απομακρύνεται ελαφρώς, ξεκινά και πάλι μια δουλειά που είχε αφήσει στην μέση για να του μιλήσεις, ξεφυσά ή αντιδρά με τρόπο που να δείχνει βαρεμάρα, πρέπει να καταλάβεις ότι μιλάς πολύ.

β.) Άκου τι έχει να σου πει ο άλλος. Και τι σημαίνει αυτό δηλαδή; Δεν είναι κάτι σύνθετο ή δαιδαλώδες. Απλά πρέπει να κλείσεις για λίγο το στόμα σου και να ανοίξεις τα αυτιά σου. Αν όσο ο άλλος μιλά, εσύ "ακούς" αλλά παράλληλα σκέφτεσαι τι θα πεις μετά, τότε και πάλι χάνεται η ουσία. Κάνε ένα διάλειμμα, άκου πραγματικά και σκέφτεσαι έπειτα την απόκριση σου.

γ.) Άσε τον άλλο να ολοκληρώσει. Όταν διακόπτεις τον συνομιλητή σου ενόσω μιλά, εκτός ότι είναι αγενές, φανερώνει και ασέβεια. Μπορεί να υποθέσεις που θέλει να καταλήξει, όμως οι υποθέσεις κρύβονται πίσω από κάθε μεγάλη ανοησία. Οπότε, σε συνέχεια των όσων είπα παραπάνω, άκου τον άλλον έως ότου εξάγει όλες του τις σκέψεις και απόψεις.

δ.) Ας είμαστε οι εαυτοί μας όσο μιλάμε, επικοινωνούμε. Αυτό με μέτρο φυσικά, μιας και καλό είναι να προσαρμοζόμαστε, να είμαστε ευέλικτοι έτσι ώστε να αποφευχθεί μια πιθανή σύγκρουση. Έπειτα, οι εσωστρεφείς χαρακτήρες πρώτα σκέφτονται και μετά μιλούν. Οι εξωστρεφείς μιλούν για να σκεφτούν. Καλό και κακό δεν υπάρχει για τους δύο τύπους που ανέφερα. Αρκεί να μην παραβιάζουν όλα όσα γράφτηκαν προηγουμένως.

Τελειώνοντας αυτή την ανάρτηση, έχω διαπιστώσει ότι η υπερβολική κουβέντα μπορεί να διώξει τους άλλους από κοντά σου. Επίσης εμφανίζει περισσότερες πληροφορίες για εμάς δίχως να το καταλαβαίνουμε. Καλύτερα να παραμένεις σιωπηλός και να σε νομίζουν ανόητο παρά να μιλάς πολύ και να αφαιρείς τις αμφιβολίες.


"If people listened to themselves more often, they would talk less”

Στον στίβο

Ξεκινάς με ράθυμα βήματα για να πας στο μέρος που νιώθεις περισσότερο από κάθε άλλο ελεύθερος. Όμως, όλα τα "βαριά" συναισθήματα σταματούν μόλις πατήσεις στην "επιδερμίδα" του στίβου και οσμιστείς την μυρωδιά που αναδίδει.

Η πνιγηρότητα της βαρεμάρας χάνεται άμεσα και εκεί που αναρωτιόσουν αν θες όντως να πιεστείς εκείνο το απόγευμα, βρίσκεσαι να ανυπομονείς να τρέξεις στις "ράγες" του, να δοκιμάσεις τις αντοχές και τα όρια σου. Όχι αδικαιολόγητα βέβαια. Στον στίβο έχεις τον χρόνο να αδειάσεις το μυαλό σου από τις σκοτούρες της καθημερινότητας και να σε γεμίσεις με αδρεναλίνη.

Δουλειά, σχέσεις, πρόσωπα, λόγια και εικόνες μπαίνουν στην άκρη για εκείνο το διάστημα. Εκεί είσαι μόνος, με ανταγωνιστές τον χρόνο και τον εαυτό σου. Όλα τα άλλα μπορούν να μπουν στην ουρά αναμονής, αφήνοντας σε ελεύθερο από τις δαγκάνες τους.

Η καλύτερη στιγμή; Το κρεσέντο; Το τελευταίο sprint πριν σταματήσεις για να αποβάλλεις από τους ιστούς σου το γαλακτικό οξύ. Τότε έρχεται η κάθαρση, μέσα από την κορυφαία στιγμή που κρατά λίγα δευτερόλεπτα. Τι μένει; Η προσμονή για την επόμενη φορά που θα σταθείς και πάλι ξέπνοος στο τέλος του διαδρόμου.

"I'm on the run. No time to sleep.
I've got to ride.
Ride like the wind to be free again.
And I got such a long way to go."

Christopher Cross - Ride Like The Wind

Ασφυξία

Ξεκινώ να γράψω γι' αυτό που με κατέκλυσε χτες και πάλι μετά από καιρό. Εκείνο το συναίσθημα που συντίθεται από θυμό και μελαγχολία. Το άσχημο είναι ότι ήρθε "απρόσκλητο", οπότε και δεν είχα προλάβει να κάνω τις απαραίτητες προετοιμασίες. Κατ' επέκταση η επιχείρηση "Ασφυξία" πέτυχε με τρόπο καθολικό και ολοκληρωτικό πάνω μου.

Αιφνιδιάστηκα και βρέθηκα να αναρωτιέμαι από που προήλθε η νέα γροθιά στο στομάχι. Άρχισα να αναρωτιέμαι που "βαδίζω", σε ποιους επενδύω, σε τι ξοδεύω την ενέργεια μου, και που θα είμαι σε ένα χρόνο από τώρα. Οι απαντήσεις στα παραπάνω δόθηκαν από το οικείο πρόσωπο του καθρέφτη. Επειδή εκείνος δεν χαϊδεύει αυτιά, με έκανε να ψάχνω να βρω και πάλι μια εύκολη διέξοδο για να ξεφύγω από τις "δαγκάνες" των λεγόμενων του.

Σκέψεις, σκέψεις που πυροδοτούν νέες σκέψεις. Όχι εύκολες, ανώδυνες και βολικές για το γκρίζο τοπίο του μυαλού μου. Η δίνη είναι κοντά και εγώ παλεύω να αποφύγω το κέντρο της. "Θέλω πραγματικά να ξεφύγω;". Αυτό αντηχεί μέσα μου...

"Messenger of fear in sight
Dark deception kills the light"

Metallica - The Thing That Should Not Be

Chaotic Neutral

Τάξη ή χάος; Προγραμματισμός και γυάλα ή εντροπία και "ότι βρέξει ας κατεβάσει"; Τις τελευταίες μέρες τείνω συνεχώς προς την αταξία με σίγουρα και συνειδητά βήματα. Θέλω να δοκιμάσω πως είναι να αφήνεσαι, να παρασύρεσαι, να γίνεσαι έρμαιο της συνισταμένης που προκύπτει από το συναίσθημα με την λογική.

Είναι καιρός για εσωτερικές δοκιμασίες και πάλι. Τι θα κερδίσω; Εμπειρίες, κάποιον νέο φίλο, ίσως και ένα απάτητο "μονοπάτι" συλλογισμών. Τι θα χάσω; Ίσως την ησυχία, την βόλεψη , τον δαντελένιο μου εγωισμό και τον ήρεμο ύπνο.

Όσοι με ξέρουν καιρό, λένε ότι έχω αλλάξει. Με ρωτούν αν έχω πάθει κάτι και συμπεριφέρομαι μ' αυτόν τον τρόπο. Δεν με νοιάζει αν είμαι αρεστός πλέον. Όπως λέει και ο αγαπημένος James, "I don't give a s**t!!". Είναι καιρός να φτάσω στα δικά μου άκρα, να με "χαραμίσω" και να γευτώ τις χαρές ή να επουλώσω με αλάτι τις (νέες) πληγές μου.

Όσο για την εντροπία, που συνεχώς αυξάνω με ρυθμό εκθετικό, λένε ότι οδηγεί ένα σύστημα στην κατάρρευση. Ας είναι...Τουλάχιστον αυτή δεν θα με βρει με τα χέρια σταυρωμένα.

"There's no way out of here
When you come in
You're in for good
There was no promise made
The part you've played
The chance you took
There are no boundaries set
The time and yet
You waste it still"

Monster Magnet - There's No Way Out Of Here